«مَنْ جاعَ اوِاحْتاجَ فَكَتَمَهُ النَّاسَ وَ افْشاهُ الَى اللَّهِ كانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ انْ يَرْزُقَهُ رِزْقَ سَنَةٍ مِنَ الْحَلالِ» «١» هر كسى گرسنه يا نيازمند شود و آن را از مردم پنهان دارد و به خدا اعلام كند، بر خداوند است كه روزى يكساله او را از حلال تأمين كند.
٤- ستايش بى‌نيازى: نياز و وابستگى به غير خدا مخالف كرامت انسان است. به همين دليل همه انسانها بايد تلاش كنند كه از نظر اقتصادى روى پاى خود بايستند و سربار ديگران نباشند. اسلام، بى‌نيازى به اين معنا را به ديده مثبت نگريسته و پيروان خويش را بدان فراخوانده است. امام صادق عليه‌السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«لا خَيْرَ فى‌ مَنْ لا يُحِبُّ جَمْعَ الْمالِ مِنْ حَلالٍ يَكُفُّ بِهِ وَجْهَهُ وَ يَقْضى‌ بِهِ دَيْنَهُ وَ يَصِلُ بِهِ رَحِمَهُ» «٢» خيرى نيست در كسى كه گردآورى مال حلال را دوست ندارد تا به وسيله آن آبرودارى كند و وامش را بپردازد و به خويشان خود رسيدگى كند.
اگر مؤمن از سوى تأمين زندگى دچار مشكل و كمبود باشد، احتمال دارد به طور شايسته به امور دينى خود نپردازد، علاوه بر اينكه دستيابى به پاداشهاى اعمال بزرگى چون حجّ، خمس، زكات، صدقات و خيرات و ... در گرو بى‌نيازى نسبى خويش است. از اين رو، رسول اكرم صلّى‌الله‌عليه‌وآله بى‌نيازى را كمك خوبى براى تقوا مى‌داند:
«نِعْمَ الْعَوْنُ عَلى‌ تَقْوَى اللَّهِ الْغِنى‌» «٣» ٥- غناى مذموم: از ديدگاه اسلام، ثروت اندوزى، تكاثر و جمع‌آورى ديوانه‌وار و بى‌هدف اموال، كارى نابخردانه و محكوم است؛ چرا كه با اهداف خلقت و آرمان خرد در تضادّ است: از يكسو به هدر دادن عمر گرانمايه و باز ماندن از اغراض و فضائل انسانى مى‌انجامد و در واقع گوهر گرانبهاى انسانيت را فداى مادياتى مى‌كند كه هيچ‌گاه‌