اخلاق اقتصادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٥٥

«اللَّهَ اللَّهَ فِى الْايْتامِ فَلا تُغِبُّوا افْواهَهُمْ وَ لا يَضيعُوا بِحَضْرَتِكُمْ فَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ‌اللَّهِ يَقُولُ: مَنْ عالَ يَتيماً حَتَّى يَسْتَغْنِىَ اوْجَبَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ بِذلِكَ الْجَنَّةَ ...» «١» خدا را، خدا را درباره يتيمان (فراموش نكنيد؛) مبادا كه دهانهايشان را گاه، بى‌غذا گذاريد و در حضور شما تحقير شوند، كه من از رسول خدا (ص) شنيدم كه فرمود: «هركس، يتيمى را سرپرستى كند تا (رشيد و) بى‌نياز گردد، خداوند بزرگ در ازاى چنين كارى، بهشت را بر او واجب مى‌كند.