٤- حسرت و ندامت: همه ثروت اندوزان و مال پرستان، در نهايت از انباشتن ثروت خويش پشيمان و با ديدن آن در دست ديگران، حسرت مى‌خورند؛ حسرتى كه برايشان سودى ندارد. در قرآن مجيد مى‌خوانيم:
«... كَذلِكَ يُريهِمُ اللَّهُ اعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ ...» «١» بدين گونه خداوند، اعمالشان را بدانها مى‌نمايد تا حسرتها بخورند! امام صادق صلوات‌الله‌عليه در تفسير اين آيه مى‌فرمايد:
مصداق آن، مردى است كه ثروتش را بر جاى مى‌گذارد و از روى تنگ چشمى در راه خدا انفاق نمى‌كند و هنگام مرگ آن را براى ديگرى رها مى‌كند كه در اطاعت يا معصيت خدا صرف نمايد؛ حال اگر آن را در راه اطاعت خدا هزينه كنند، آن بينوا ثروت خويش را در كفّه ترازوى ديگران مى‌بيند و حسرت مى‌خورد! و اگر آن را در راه نافرمانى خدا خرج كنند، او چنين معصيت كارى را با مال خود تقويت كرده، باز موجب ندامت و حسرتش مى‌شود! «٢» ٥- دوزخ سوزان: فرجام زشتيها و تباهيهايى كه ثروت اندوز براى خود به پيش فرستاده، چيزى جز جهنم خشم خدا نخواهد بود، كه خود فرموده است:
«... وَالَّذينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فى سَبيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ اليمٍ يَوْمَ يُحْمى‌ عَلَيْها فى‌ نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى‌ بِهاجِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِانْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ» «٣» و كسانى را كه طلا و نقره را گنجينه مى‌سازند و در راه خدا انفاق نمى‌كنند، به عذابى دردناك مژده ده؛ روزى كه آن طلا و نقره‌ها را در آتش جهنم سرخ كرده و با آن، صورت، پهلو و پشتشان را داغ مى‌كنند (و به آنان مى‌گويند:) اين همان است كه براى خويش گنجينه كرديد، پس بچشيد مزه آنچه را كه براى خود اندوخته‌ايد!