«الْبُخْلُ جامِعٌ لِمَساوِى الْعُيُوبِ وَ هُوَ زِمامٌ يُقادُ بِهِ الى‌ كُلِّ سُوءٍ» «١» تنگ چشمى، كانون زشتيهاست و افسارى است كه بخيل را به سوى هر بدى مى‌كشاند.
به عنوان مثال؛ مفسّران نقل كرده‌اند كه انگيزه اصلى تبهكارى و فحشاى قوم لوط، بخل و تنگ چشمى آنان بوده است! «٢» ضرورت درمان‌ انسان خردمند، بخوبى در مى‌يابد كه بخل، يك بيمارى خطرناك روحى است و زندگى دنيا و آخرت را به تباهى مى‌كشد، از اين رو، درمان آن، واجب و ضرورى است؛ بهترين نوع درمان هم آگاه كردن بيمار از وخامت و ناهنجارى بيمارى است، او بايد بفهمد كه:
- اگر در پى كسب عزّت و شرافت است، بخل او را خوار و ذليل مى‌سازد. «٣» - اگر با جمع‌آورى مال و ثروت و نپرداختن حقوق واجب و مستحب بخواهد در ميان مردم، محبوبيت و موقعيت كسب كند، دقيقاً عكس آن را به دست خواهد آورد. «٤» - اگر با بخل ورزى درصدد كسب شهرت و خوشنامى است، جامعه او را به زشتى ياد خواهد كرد. «٥» - اگر ترس فقر و درويشى سبب تنگ چشمى او گشته، بخل ورزى او به‌طور صددرصد سبب بيچارگى و فلاكتش خواهد شد. «٦» بر اين اساس، كاخ خيالى بخيل، سست بنياد است و بخل و تنگ چشمى او همه آرزوهايش را بر باد مى‌دهد، علاوه بر اينكه هرگز ر اخلاق اقتصادى(ج‌١) ١٢٢ اصل مترقى اسلامى ص : ١٢١ وى آسايش را نخواهد ديد؛ امام صادق صلوات‌الله‌عليه فرمود: