اعمال خالصانه را از بندگانش نمى‌پذيرد.
٣- حفظ حرمت انفاق پذير: مؤمن واقعى، خود و دارايى‌اش را از آن خدا مى‌داند كه بايد طبق دستور خدا با آنها رفتار نمايد. هنگام انفاق نيز در حال انجام دستور خداست و هيچ منّتى بر انفاق پذيران نمى‌گذارد و پول خويش را با آبروى او سودا نكرده، شخصيتش را خدشه‌دار نمى‌نمايد. چنين حركت زشتى اگر از انفاق كننده سر بزند نه تنها انفاقش را از ارزش انداخته، بلكه از پليدى درونى او نيز پرده برداشته است.
به همين دليل قرآن مجيد هشدار مى‌دهد كه:
«الَّذينَ يُنْفِقُونَ امْوالَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما انْفَقُوا مَنّاً وَ لا اذًى لَهُمْ اجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ» «١» آنان كه ثروتهاى خويش را در راه خدا خرج مى‌كنند، سپس در پى آنها منّت و اذيّتى ندارند، اجرشان نزد پروردگارشان محفوظ است، بيمى بر آنان نيست و غمگين هم نخواهند شد.
٤- ميانه‌روى: اسلام، دين عدالت و اعتدال است و به موازى ستم، از افراط و تفريط در كارها نيز تنفّر دارد و پيروان خود را از آن برحذر داشته است. در مورد انفاق نيز اين قاعده كلّى را جارى مى‌داند و بندگان خاص خدا را چنين مى‌ستايد:
«وَالَّذينَ اذا انْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً» «٢» كسانى كه وقتى انفاق مى‌كنند، اسراف و اجحاف نمى‌ورزند بلكه ميانه‌روى را پيش مى‌گيرند.
امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه نيز مى‌فرمايد:
«اقْبَحُ الْبَذْلِ السَّرَفُ» «٣»