رهبر بزرگوار اسلام، حضرت محمد صلّى‌الله‌عليه‌وآله در اين باره مى‌فرمايد:
«سخاوتمند كسى است كه دارايى خويش را در راستاى خواست خدا مصرف كند، امّا آنكه مال را در معصيت الهى خرج مى‌كند، مستوجب خشم و غضب خداست چرا كه نسبت به خود نيز بخل ورزيده- چون هواپرستى كرده- تا چه رسد به ديگران! ...» «١» چنانكه زياده‌روى در سخاوت واقعى نيز مورد پسند شارع نيست. قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد:
«وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً الى‌ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً» «٢» دستت را (از روى تنگ نظرى) به گردنت زنجير نكن و آن را يكباره نگشا كه سرزنش شده و در مانده خواهى شد.
امام حسن عسكرى عليه‌السلام نيز مى‌فرمايد:
«انَّ لِلسَّخاءِ مِقْداراً فَانْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوَ سَرَفٌ» «٣» گشاده دستى، حدّى دارد كه اگر بر آن افزوده گردد، اسراف است.
امام صادق عليه‌السلام به نكته ظريف ديگرى درباره سخاوت اشاره مى‌فرمايد:
«السَّخاءُ ما كانَ ابْتِداءً فَامَّا ما كانَ مِنْ مَسْأَلَةٍ فَحَياءٌ وَ تَذَمُّمٌ» «٤» سخاوت آن اخلاق اقتصادى(ج‌١) ١١٥ ضرورت درمان ص : ١١٥ است كه پيش از درخواست، انجام گيرد، امّا آنچه پس از درخواست انجام مى‌گيرد، شرم و رودربايستى است.
چنانكه دست و دل بازى بايد از ثروت خويش باشد. امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه مى‌فرمايد: