دينى، اجتماعى و اقتصادى و مانند آن، به نوبه خود فاجعه آميز و خسارت بار است كه اگر جلوتر يا همراه فقر اقتصادى ريشه كن نشود، بسيار خطرناك است؛ بخصوص اگر با رفاه و بى‌نيازى هم همراه باشد! رسول اكرم صلى‌الله‌عليه‌وآله فقر دينى را مرگ سرخ ناميده است. «١» ٣- سفارش به تحمّل فقر: تاريخ و تجربه گواه است كه در ميان جامعه‌ها افرادى يافت مى‌شوند كه به هر در مى‌زنند، ولى به رويشان باز نمى‌شود و جز قوت لايموت خود چيزى را به دست نمى‌آورند، اين امر علّتهاى گوناگونى مى‌تواند داشته باشد كه جاى طرح آن در علم اقتصاد و مانند آن است، آنچه در اينجا بايد گفت اين است كه چنين كسانى- كه به هر دليل فقير شده‌اند- از سوى آيات و روايات به صبر و بردبارى و حفظ عزّت و كرامت، سفارش شده‌اند و در عين كوشش و تلاش براى كسب روزى حلال، به قول معروف بايد صورت خود را نيز با سيلى سرخ نگه دارند، تا به خواست خدا فرجى حاصل شود. قرآن مجيد آنان را چنين توصيف مى‌كند:
«... يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ اغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ الْحافاً ...» «٢» از فرط پاكى، نادان آنها را دارا مى‌پندارد، ولى تو (اى پيامبر) آنان را از چهره مى‌شناسى، آنان هرگز، از كسى سؤال نمى‌كنند.
امير مؤمنان عليه‌السلام از پيامبر خدا صلّى‌الله‌عليه‌وآله چنين نقل مى‌كند:
«احَبُّ الْعِبادِ الَى اللَّهِ الْفَقيرُ الْقانِعُ بِرِزْقِهِ الرَّاضى‌ عَنِ اللَّهِ تَعالى‌» «٣» محبوبترين بنده خدا فقيرى است كه به روزى خود قانع و از خداى بزرگ، خشنود باشد.
وظيفه مؤمنان فقير، علاوه بر حفظ آبرو و عزّت و كرامت نفس، صبر و تحمّل و كتمان پريشانى خويش از مردم و عرض و التماس به درگاه الهى است كه مطمئناً بنده‌اى را كه خلق كرده، بدون روزى نخواهد گذاشت، چنانكه همان حضرت فرمود: