اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه بدهى مدّت دارى (به خاطر وام يا داد و ستد) پيدا مى‌كنيد آن را بنويسيد! آنگاه، براى آن كه قرارداد از مداخلات احتمالى طرفين محفوظ بماند، دستور مى‌دهد كه شخص ثالثى غير از طرفين معامله آن را بنويسد و نيز براى آن كه آن شخص از سوى يكى از دو طرف مورد تطميع قرار نگيرد و قرارداد را يك جانبه تنظيم نكند عدالت او را نيز قيد مى‌فرمايد:
«وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كاتِبٌ بِالْعَدْلِ» «١» و بايد نويسنده‌اى از روى عدالت- سند را- بنويسد.
امضاى اصلى در قراردادهاى تجارى، امضاى بدهكار است، زيرا زمينه هر نوع انكار و سوء استفاده را از بين مى‌برد. از اين‌رو، قرآن كريم دستور مى‌دهد، بدهكار متن قرارداد را به نويسنده املاء كند تا ضمن املاء به همه جزئيات تعهّدى كه امضا مى‌كند واقف شود و عذرى برايش باقى نماند و او نيز بايد در اين موضوع خدا را در نظر بگيرد و چيزى را فروگذار نكند و همه را بگويد تا بنويسد:
«وَلُيمْلِلِ الَّذى‌ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئاً» «٢» و آن كس كه حقّ بر ذمّه اوست، بايد املاء كند و از خداوندى كه پروردگار اوست بپرهيزد و چيزى را از آن فرو نگذارد.
از آنجا كه مم اخلاق اقتصادى(ج‌١) ٨٧ ديدگاه اسلام ص : ٨٦ كن است يكى از طرفين به خاطر اندك بودن مورد معامله در نوشتن سند سهل‌انگارى كند، يا دچار رودربايستى و شرم شود، قرآن كريم تنظيم سند را مورد تأكيد بيشتر قرار مى‌دهد:
«وَ لا تَسْأَمُوا أَنْ تَكْتُبُوهُ صَغيراً اوْ كَبيراً الى‌ أَجَلِهِ ذلِكُمْ عِنْدَاللَّهِ وَ أَقْوَمُ لِلشَّهادَةِ وَ أَدْنى‌ أَلَّا تَرْتابُوا ...» «٣»