«السَّخاءُ انْ تَكُونَ بِمالِكَ مُتَبَرِّعاً وَ عَنْ مالِ غَيْرِكَ مُتَوَرِّعاً» «١» سخاوت آن است كه ثروت خود را ببخشى و از اموال ديگران بپرهيزى.
چرا كه؛ خرج اگر از كيسه مهمان بود حاتم طايى شدن آسان بود! تمجيد سخاوت‌ سخاوت، يك فضيلت ارزشمند اخلاقى است كه از سوى عقل و شرع، فراوان مورد ستايش و سفارش قرار گرفته است؛ امير مؤمنان (ع) در سخنى، بخشش را نتيجه خردمندى و در ديگر سخن، آن را از صفات پيامبران دانسته، مى‌فرمايد:
«السَّخاءُ ثَمَرَةُ الْعَقْلِ» «٢» «السَّخاءُ خُلُقُ الْانْبِياءِ» «٣» هر صفتى كه پيامبران به آن متّصف باشند، كمال واقعى است و شايسته است پيروان آنان نيز با الگو گرفتن از آن سفيران الهى، بر آن كمال دست يابند. تربيت الهى نيز ايجاب مى‌كند كه مؤمن، سخىّ هم باشد، زيرا او از يك سو به فناپذيرى دنيا و مال و ثروت آن و از سوى ديگر به عطا و بخشش خدا در آخرت يقين دارد و با عاطفه و احساس انسانى است و چنين سجايايى به او اجازه نمى‌دهند كه در برابر تهيدستى و نياز همنوعان خويش بى‌تفاوت بماند و با تكبّر و نخوت همه چيز را براى خود بخواهد؛ از اين رو، با ديدى وسيع و همّتى عالى، اندوخته‌هاى خويش را به بهاى شادمانى و رفع نياز ديگران، هزينه مى‌كند و از آن لذّت هم مى‌برد.
و چون اين خصلت خدايى، پرتوى از نور يقين، همزاد ايمان و همّت عالى است، «٤»