سَعيراً» «١» كسانى كه ثروت يتيمان را به ستم مى‌خورند، در واقع، آتش خورده‌اند و بزودى در شعله‌هاى آتش مى‌سوزند.
امام باقر عليه‌السلام در تفسير اين آيه مى‌فرمايد:
«خورنده مال يتيم، روز قيامت، در حالى كه آتش از اندرونش زبانه مى‌كشد و از دهانش خارج مى‌شود، (به محشر) مى‌آيد و [از اين حالت او] همه مى‌فهمند كه او مال يتيم مى‌خورده است.» «٢» طبق قاعده «هر گناهى كه مستوجب آتش دوزخ باشد، كبيره است.» «٣» خوردن مال يتيم نيز از گناهان كبيره به شمار مى‌آيد. چنانكه حضرت صادق (ع) نيز بدان تصريح كرده است. «٤» رسول گرامى اسلام صلّى‌الله‌عليه‌وآله نيز در اين باره فرموده است:
«شَرُّ الْمَآكِلِ اكْلُ مالِ الْيَتيمِ» «٥» بدترين خوراكيها، خوردن مال يتيم است.
امام صادق عليه‌السلام نيز مى‌فرمايد:
«خداوند، خورنده مال يتيم را به دو عقوبت تهديد كرده: يكى در آخرت- كه دوزخ است- و ديگرى در دنيا، چرا كه فرموده است: «وَلْيَخْشَ الَّذينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ» «٦» يعنى: بايد بترسند از اينكه آنچه بر سر يتيمان مردم آورده‌اند، بر سر يتيمان خودشان بياورند!» «٧»