چنانكه از سوى ديگر، سبب چشم‌پوشى و ناديده گرفتن عيبهاى سخى مى‌گردد، همان امام فرمود:
«السَّخاءُ سَتْرُ الْعُيُوبِ» «١» همچنين موجب فراوان شدن ياوران و تجديد نظر دشمنانش مى‌شود، همان حضرت فرمود:
«كَثْرَةُ السَّخاءِ تُكْثِرُ الْاوْلِياءَ وَ تَسْتَصْلِحُ الْاعْداءَ» «٢» سخاوت زياد، دوستان را فراوان و دشمنان را به سازش مى‌كشاند.
٣- معدن خوبيها: سخاوت به تعبير رسول خدا صلّى‌الله‌عليه‌وآله، درختى است كه ريشه در بهشت برين دارد و شاخ و برگش در اين دنيا گسترده است «٣» و حضرت على صلوات‌اللّه‌عليه نيز آن را معدن خير و بركت خوانده است «٤»؛ چرا كه علاوه بر تقويت فضائل اخلاقى در دل سخاوتمند، او را از دنياى فناپذير جدا مى‌كند و به ابديت آخرت، پيوند مى‌دهد و در واقع بر مركز زشتيها و بديها قفل نسيان زده، كليد خوبيها را به دست سخى داده است، همچنين جوّى صميمى و انسانى در جامعه ايجاد مى‌گردد، دلها به هم پيوند مى‌خورد، كينه‌توزيها به دوستى تبديل مى‌شود، بدگوييها و بددليها فرو مى‌ريزد، صفا و تعاون جايگزين جفا و كارشكنى مى‌گردد و ... بدين سبب شمارش همه ارزشهاى افزوده سخاوت، كارى سترگ و مشكل خواهد بود، اگر نگوييم محال است! زشتى بخل‌ چنانكه ياد شد، بخل، نقطه مقابل سخاوت است و بخيل، ١٨٠ درجه بر خلاف مسير سخىّ ره مى‌پويد و علاوه بر از دست دادن خوبيهاى سخاوت، زشتيهاى بيشمارى را نصيب خود مى‌كند؛ قرآن مجيد و روايات اهل بيت (ع) با شديدترين لحن از بخل ياد