پيروانشان به اين امر، دعاهاى خاصّى نيز به آنان مى‌آموختند.
امام باقر عليه‌السلام به يكى از يارانش فرمود، كه هنگام ورود به بازار، اين دعا را بخواند:
«اللَّهُمَّ انّى‌ اسْئَلُكَ مِنْ خَيْرِها وَ خَيْرِ اهْلِها، وَ اعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّها وَ شَرِّ اهْلِها» خداوندا! از تو درخواست مى‌كنم، خير آن (بازار) و خير اهل آن را و به تو پناه مى‌برم از شرّ آن و شرّ اهل آن.
و وقتى در محلّ كسب خود قرار گرفت نيز اين دعا را بخواند:
«اللَّهُمَّ انّى‌ اسْئَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ رِزْقاً حَلالًا طَيِّباً وَ اعُوذُ بِكَ مِنْ انْ اظْلِمَ اوْ اظْلَمَ وَ اعُوذُ بِكَ مِنْ صَفْقَةٍ خاسِرَةٍ اوْ يَمينٍ كاذِبَةٍ» «١» پروردگارا! از تو درخواست مى‌كنم كه از فضل خود روزى حلال و پاكيزه‌اى به من ارزانى دارى و به تو پناه مى‌برم از اين كه ستم كنم يا مورد ستم- ديگرى- قرار گيرم و نيز به تو پناه مى‌برم از معامله زيانبار و سوگند دروغ.
بدگمانى به خداوند، عدم اعتماد به او و دل بستن به نيروى سود و سرمايه نيز از آفات خطرناك كسب و تجارت است و انسان براى ايمنى از شرّ اين آفات بايد بر خدا توكّل كند و تنها او را روزى رسان و منشأ همه خيرها و بركتها بداند. او بايد اين حقيقت را به قلب خويش بباوراند كه اگر همه عالم بخواهند نعمتى را كه خدا برايش خواسته از او بگيرند، يا نعمتى را كه خدا نمى‌خواهد به او بدهند، نخواهند توانست.
در اين صورت او به راحتى بر خدا توكّل خواهد كرد و با آرامش كامل روحى به فعّاليت سالم اقتصادى خواهد پرداخت. بر چنين فردى نه حرص و حسد چيره مى‌شود و نه دچار اندوه و اضطراب مى‌گردد.
قرآن كريم اين حقيقت را چنين بيان مى‌كند:
«وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ الَّا هُوَ وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رادَّ لِفَضْلِهِ،