اخلاق اقتصادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٩٧
به همين دليل حضرت امام زينالعابدين عليهالسلام از خدا چنين مىخواهد:
«... وَ ازْوِ عَنّى مِنَ الْمالِ ما يُحَدِّثُ لى فَحيلَةً اوْ تَأَدِّياً الى بَغْىٍ اوْ ما اتَعَقَّبُ مِنْهُ طُغْياناً ...» «١» (پروردگارا) ثروتى راكه براى من، تكبّر مىآفريند، يا منجر به ستم مىشود، يا سبب گردنكشى مىگردد، از من دريغدار! ٢- بىدينى و تباهى: آفتهاى گوناگون، ديندارى افراد را تهديد مىكند و يكى از خطرناكترين آنها، تكاثر است. زراندوزى و تكاثر علاوه بر اينكه همه يا بيشتر عمر انسان را به خود اختصاص مىدهد و از اين رهگذر، فرصتى براى پرداختن به امور دينى باقى نمىماند، موجب مىشود ثروت طلب، براى دستيابى به اهداف پليد خويش بسيارى از احكام و مقرّرات دينى را زير پا بگذارد، از اين رو، امير مؤمنان صلواتاللهعليه مىفرمايد:
«حُبُّ الْمالِ يُوهِنُ الدّينَ وَ يُفْسِدُ الْيَقينَ» «٢» ثروت پرستى، دين را سست و باور را تباه مىسازد.
٣- سنگدلى و بىخيالى: ثروتاندوز، رحم و مروّت و خواست وجدان را رفتهرفته زيرپا مىگذارد، دلش سنگ مىشود و در برابر گرسنگى شكمهاى گرسنه و لرزش تنهاى برهنه نمىلرزد و از كنار اين منظرههاى رقّت بار، بىخيال و بىاحساس مىگذرد و فارغ از دردهاى بينوايان و گناهى كه مرتكب شده به زندگى روزمرّه خويش مىپردازد، بدين سبب امام على سلاماللهعليه مىفرمايد:
«كَثْرَةُ الْمالِ تُفْسِدُ الْقُلُوبَ وَ تُنْسِى الذُّنُوبَ» «٣» فراوانى ثروت، دلها را تباه مىكند و گناهان را از ياد مىبرد.