مستحبّ مى‌داند و بر پيروانش تأكيد فراوان دارد كه زمينهاى باير و موات را احيا كنند تا از محصولات آن بهره‌مند شوند؛ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«مَنْ سَقى‌ طَلْحَةً اوْ سِدْرَةً فَكَانَّما سَقى‌ مُؤْمِناً مِنْ ظَمَأٍ» «١» هر كس [درختى همانند] درخت «موز» يا «سِدر» را آب دهد مانند اين است كه مؤمن تشنه‌اى را سيراب كرده است.
نيز مى‌فرمايد:
«مَنْ غَرَسَ غَرْساً فَاثْمَرَ، اعْطاهُ اللَّهُ مِنَ الْاجْرِ قَدْرَ ما يَخْرُجُ مِنَ الَّثمَرِ» «٢» هر كه درختى بكارد كه به ثمر نشيند خداوند به مقدار ميوه آن به او پاداش مى‌دهد.
امام باقر عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«خَيْرُ الْاعْمالِ زَرْعٌ يَزْرَعُهُ فَيَأْكُلَ مِنْهُ الْبِرُّ وَالْفاجِرُ ...» «٣» بهترين كارها [ى توليدى‌] كشت و زراعتى است كه از محصول آن خوبان و بدان بخورند.
اكثر پيامبران، زندگى خود را از راه كشاورزى تأمين مى‌كردند؛ امام صادق عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«خداوند براى انبيايش كشاورزى و چوپانى را دوست مى‌داشت [و برايشان برمى‌گزيد.]» «٤» نقش عوامل معنوى در كشاورزى‌ زراعت بر خلاف تجارت و صنعت با جهان تكوين پيوندى عميق دارد و كشاورز بطور مستقيم با طبيعت در ارتباط است و بايد براى پيشرفت كمّى و كيفى آن، بيش از صنعتگران و صاحبان حرفه و مشاغل به خدا تكيه كند و از او مدد گيرد.
«از امام صادق (ع) پرسيدند مقصود از «توكل كنندگان» در آيه «وَ عَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ‌