اخلاق اقتصادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٢٢
«... فَخَفِّضْ فِى الطَّلَبِ وَ اجْمِلْ فِى الْمُكْتَسَبِ فَانَّهُ رُبَّ طَلَبٍ قَدْ جَرَّ الى حَرَبٍ فَلَيْسَ كُلُّ طالِبٍ بِمَرْزُوقٍ وَ لا كُلُّ مُجمِلٍ بِمَحْروُمٍ» «١» در طلب روزى مدارا كن [و بر خود آسانگير] و در كسب و كارت ميانهرو باش؛ زيرا چه بسا تلاشى كه موجب از دست رفتن مال مىگردد. هر جويندهاى يابنده نيست و هر ميانهرويى از آن محروم نيست.
و نيز مىفرمايد:
«اجْمِلُوا فِى الطَّلَبِ وَ لا يَحْمِلَنَّكُمُ اسْتِبْطاءُ شَىْءٍ مِمَّا عِنْدَاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ انْ تُصيبُوهُ بَمَعْصِيَةِ اللَّهِ» «٢» در روزى جستن افراط و تفريط نكنيد و نبايد كند جستن روزى، شما را به معصيت خداوند وادارد.
اگر كسى پيوسته كار كند، خود را به آب و آتش زند و در پى توليد و توسعه اقتصادى باشد خسته مىگردد، حال و توان عبادات واجب و ديگر وظايف دينى خود را از دست مىدهد و همچنين كسى كه نسبت به مسائل اقتصادى بىاعتنا باشد و همواره به عبادت بپردازد، يا وقت خود را به كارهاى بيهوده سپرى نمايد، خسارت جبران ناپذيرى مىبيند.
هر دو روش ناپسند و سزاوار نكوهش است؛ چنانكه حضرت على عليهالسلام مىفرمايد:
«لا تُرَى الْجاهِلُ امَّا مُفْرِطاً اوْ مُفَرِّطاً» «٣» نادان جز در حال افراط يا تفريط ديده نمىشود.
در قرآن زمينه طبيعى و زمان بندى كار، به شكلى مطرح شده است كه ا فراد را بطور منظّم از افراط و تفريط باز مىدارد؛ زيرا خداوند روز را براى معاش و شب را براى