«نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعيشَتَهُمْ فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا ...» «١» ما معيشت آنها را در حيات دنيا در ميانشان تقسيم كرديم.
و مقدار آن نيز تعيين شده است:
«وَ انْ مِنْ شَىْ‌ءٍ الَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ الَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ» «٢» و خزائن همه چيز، تنها نزد ماست، ولى ما جز به اندازه معيّن آن را نازل نمى‌كنيم.
پس هر كس بايد در كسب روزى قلب خود را به عالم غيب و خزائن الهى پيوند بزند و قالب تن را به كار اندازد، تا به روزى مقسوم دست يازد؛ پيامبر اسلام صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ مى‌فرمايد:
«اطْلُبُوا الرِّزْقَ فَانَّهُ مَضْمُونٌ لِطالِبِهِ» «٣» روزى بجوييد كه آن براى جوينده‌اش تضمين شده است.
از مجموع آيات و روايات بر مى‌آيد كه در جستن روزى بايد از افراط و تفريط، تنبلى و تُندروى پرهيز كرد و به حدّ متوسط بسنده نمود كه پيامبر اسلام صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ مى‌فرمايد:
«خَيْرُ الْامُورِ اوْسَطُها» «٤» بهترين كارها رعايت حدّ اعتدال آنهاست.
در روايات اسلامى از آن به «اجمال» در روزى تعبير شده است؛ يعنى هر كس در وقت معين، در حدّ توان و با ايمان راسخ به رزّاقيّت خداوند، به كارى مشغول شود و به آن بسنده كند. نه مانند آنكه دست از كار و كوشش بشويد و به وعده خدا چشم بدوزد اخلاق اقتصادى(ج‌١) ٢٧ استحباب كشاورزى و تجارت ص : ٢٦ و نه آنكه مركب طمعش را به هر سو بتازد و شب و روز و بى‌وقفه بكوشد، حضرت على‌عليه‌السلام مى‌فرمايد: