رها نگذاردن منابع توليد و استفاده بهينه از آنها خداوند منابع توليدى و موادّ اوّليّه تأمين زندگى چون: آب، خاك، دام، معادن و ... را در زمين قرار داده و آن را براى بشر گسترده است:
«وَ الْارْضَ وَضَعَها لِلْانامِ» «١» زمين را براى خلايق آفريد.
و از طرفى به انسانها قدرت فكرى و علمى داده تا بتوانند آن را تسخير كنند و از آنها خواسته كه زمين را آباد سازند تا به معاش و آسايش برسند:
«هُوَ انْشَأَكُمْ مِنَ الْارْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فيها» «٢» اوست كه شما را از زمين آفريد و آبادى آن را به شما واگذاشت.
با وجود اين شرايط كسى كه منابع عظيم توليد در اختيار دارد نبايد آنها را همچنان به حال خود رها كند، بلكه بايد با تدبير و تلاش و به كمك تجهيزات پيشرفته فنّى و صنعتى، آن را به كار گيرد و در توسعه كشاورزى، دامدارى، درخت كارى و باغدارى بكوشد، در كشف و استخراج ذخاير ارضى و معادن فعّاليّت نمايد. در مهار و هدايت كردن نزولات آسمانى، آبهاى سرگردان، سيلابها و چشمه سارها بطور اساسى و علمى چاره انديشى كند، تا از اين سرمايه‌هاى الهى به خوبى بهره بردارى شود و بدون استفاده ضايع نگردد.
حضرت امام صادق عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«ما يُخْلِفُ الرَّجُلُ بَعْدَهُ شَيْئاً اشَدُّ عَلَيْهِ مِنَ الْمالِ الصَّامِتِ. قالَ: قُلْتُ لَهُ كَيْفَ يَصْنَعُ بِهِ؟ قالَ: يَجْعَلُهُ فِى الْحائِطِ وَالْبُسْتانِ وَالدَّارِ» «٣» كسى پس از خود چيزى را پس انداز نمى‌كند كه برايش سخت تر از ثروت راكد باشد: [راوى مى‌گويد] گفتم با آن مال چه كند؟ فرمود: آن را در [ساختن‌] باغ و بُستان و خانه به كار اندازد.