مى‌گذارد، بازداشته، او را به روزى پايدار خداوند- كه چون پايدار است، پس نمى‌تواند از سنخ ماديّات باشد-، متوجّه مى‌سازد:
«وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيوةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌» «١» و هرگز چشمان خود را به نعمتهاى مادّى، كه به گروههايى از آنان داده‌ايم، مدوز! اينها شكوفه‌هاى زندگى دنياست؛ تا آنها را بيازماييم و روزى پروردگارت بهتر و پايدارتر است.
پيشوايان بزرگوار اسلام نيز، گذشته از اين كه پيروان خود را به قناعت در مصرف دعوت مى‌كردند و ثمرات پرارزش آن را به ايشان گوشزد مى‌فرمودند، خودشان نيز در عمل، اسوه‌هاى كامل و درخشانى از قناعت بودند.
رسول خدا صلى‌اللّه‌عليه‌وآله، از نظر ثروت مادّى و امكانات مالى، فرد تهيدستى نبود و گرچه هرگز مال فراوانى نزد خود نگاه نمى‌داشت، ليكن اگر اندك تمايلى از خود نشان مى‌داد، كمتر كسى پيدا مى‌شد كه حاضر نشود، همه دارايى خود را با جان و دل به حضرتش تقديم ندارد.
با وجود اين، آن حضرت زندگى بسيار ساده‌اى داشت و در مصرف آنچه در اختيارش بود، تا مى‌توانست، صرفه جويى مى‌كرد.
على عليه‌السلام، در توصيف زندگى قناعت آميز آن حضرت، مى‌فرمايد:
«قَضَمَ الدُّنْيا قَضْماً، وَ لَمْ يُعِرْها طَرْفاً، اهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيا كَشْحاً، وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيا بَطْناً، عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيا فَأَبى‌ أَنْ يَقْبَلَها» «٢» لقمه لذيذ دنيا را با بى‌اشتهايى در اطراف دهان چرخاند و هرگز فرو بردن و افزونيشان را آرزو نكرد. از تمامى مردم جهان و در مقايسه با محرومترين فرد جامعه گرسنه‌ترين بود و دو پهلويش فرو رفته‌ترين؛ تمامت دنيا را به كمال به او عرضه كردند، امّا او از پذيرشش سر باز زد.