او كسى است كه زمين را براى شما رام كرد، بر شانه‌هاى آن راه برويد و از روزيهاى خداوند بخوريد علاوه بر اين، حكمت و لطف الهى اقتضا كرده و مصالح بشرى نيز ايجاب نموده كه خداوند مهربان، بندگانش را در بهره‌گيرى از آفريده‌هايش به حال خود رها نكند و آنها را از مصرف آنچه به گونه‌اى براى جسم يا روحشان زيان‌آور است، منع نمايد و آنچه را كه تأمين كننده مصلحت و نيازهاى واقعى آنهاست و مى‌تواند زمينه‌ساز حركت تكاملى ايشان شود به آنان معرّفى كند.
قرآن كريم، آن دسته از مواهب و امكانات الهى را كه بشر مجاز به استفاده از آنهاست، و هر يك به نحوى در روند سير تكاملى او مفيد واقع مى‌شوند، «حلال» و «طيّب» خوانده و بارها، اجازه و دستور بهره‌گيرى از آنها را صادر فرموده است «١». به عنوان مثال در آيه‌اى چنين مى‌خوانيم:
«يَسْئَلُونَكَ ماذا احِلَّ لَهُمْ قُلْ احِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتِ ...» «٢» از تو مى‌پرسند، چه چيزهايى براى آنها حلال شده است؟ بگو: «آنچه پاكيزه است براى شما حلال گرديده ...» و بعكس، آنچه را كه مصرف آن براى انسان زيان‌آور است و به نوعى او را از ادامه سير تكاملى‌اش باز مى‌دارد و يا در روند اين حركت، كندى و اخلال ايجاد مى‌كند، «خبيث» خوانده و مصرف آنها را براى پيروانش «حرام» كرده است. «٣»