«نوف» مى‌فرمايد:
«يا نُوفُ ... شيعَتِىَ الَّذينَ ... فى‌ امْوالِهِمْ يَتَواسَوْنَ وَ فِى اللَّهِ يَتَباذَلُونَ ...» «١» اى نوف، شيعيان من كسانى هستند كه در اموالشان با يكديگر مواسات مى‌كنند و به خاطر خدا به همديگر مى‌بخشند.
براى رهايى از اين ننگ و رسيدن به آن آرمان والا بايد كمر همّت ببنديم و چنين كارى در دو مرحله عملى است:
١- پرداخت حقوق واجب و مستحب، مانند خمس، زكات، كفّارات، انفاق، احسان، اطعام و مانند آن، كه بخش وسيعى از شكافهاى اقتصادى جامعه را پر مى‌كند و دو طيف سرمايه‌دار و مستمند را تا حدودى به يكديگر نزديك مى‌كند، ولى باز هم كافى نيست.
گر چه جامعه اسلامى در همين مرحله نيز هنوز نيازمند برداشتن قدمهاى جدى است و تا روزى كه همه افراد بخصوص سرمايه‌داران كليه حقوق واجب الهى و قانونى خود را بپردازند، راه درازى در پيش است! ٢- زنده كردن اصول مترقّى و حياتبخشى چون مواسات، مساوات، ايثار، حقوق برادران مؤمن و مانند آن، كه در صورت فراگيرى و اجراى اين اصول به طور يقين، شكاف طبقاتى، پر خواهد شد و واژه‌هايى چون گرسنه، مستمند و درمانده، مفهوم خود را در جامعه اسلامى از دست خواهد داد، در غير اين صورت، رفتار ما مورد پسند خدا، پيامبر و امامان عليهم السلام نخواهد بود؛ چنانكه نقل شده: امام كاظم عليه السلام از عاصم پرسيد:
- شما (شيعيان) در پيوستگى و مواسات با يكديگر چگونه‌ايد؟
- بر بهترين وجه هستيم! - آيا يكى از شما، هنگام تنگدستى، به دكان يا منزل ديگرى مى‌رود تا هر چه مى‌خواهد بردارد و صاحبش ناراحت نشود؟
- نه، هنوز به اين مرحله از همبستگى و مواسات نرسيده‌ايم! - پس آنگونه كه من مى‌خواهم نيستيد! «٢»