٦- مواسات‌ «مواسات» به معناى كمك و مساعدت، هميارى و غمخوارى و مدد رساندن با ثروت است «١» و در اصطلاح يعنى: يارى رساندن برادران ايمانى يكديگر را با جان و مال و ساير امور، در همه چيزهايى كه به يارى يكديگر نيازمندند. «٢» مواسات، بر خلاف ايثار، امرى آرمانى و الزام‌آور است، بدين معنا كه در مدينه فاضله اسلامى، هر شهروندى موظّف است به اندازه توان خود، كار و توليد كند و بر رونق اقتصادى كشور بيفزايد، ولى در هنگام مصرف، همه همكيشان را در آن سهيم بداند و با احساس مسؤوليت نسبت به مستمندان و ضعيفان مسلمان از يك سو و ايمان به زيبايى مواسات و پاداش حتمى الهى از سوى ديگر، با طيب خاطر و خشنودى كامل، امكانات خويش را با نيازمندان مؤمن تقسيم مى‌كند.
اصل مترقّى اسلامى‌ روحيه جمعگرايى مواسات پس از دستورات لازم‌الاجراىِ فقهىِ خمس، زكات، كفّاره و مانند آن، از نظر اخلاقى، واجب و لازم‌الاجراست و بسان سوپاپ اطمينانِ اقتصادى عمل كرده، از انفجار ثروت و تكاثر، جلوگيرى مى‌نمايد و به شكلى خودجوش و مردمى، مانع بروز شكاف منحوس طبقاتى در جامعه اسلامى مى‌شود و به خاطر همين اهميّت، در فرهنگ اهل بيت (ع) به عنوان يك اصل خدشه‌ناپذير مطرح است كه پيوندى ناگسستنى با ايمان فرد دارد و هر جا ايمان هست مواسات هم بايد باشد و گرنه‌ اخلاق اقتصادى(ج‌١) ١٢٦ الگوى مصرف از نظر اسلام ص : ١٢٥