«لَيْسَتْ لِبَخيلٍ راحَةٌ» «١» هيچ بخيلى، راحتى نخواهد داشت.
چرا كه او، ايمان، عاطفه، نوعدوستى، حقوق خدا و خلق، انسانيت، آبرو، شرف و ...
را زير پا نهاده و ارتباط خود را با آفريدگار و آفريدگان قطع كرده و هستى خويش را وقف ثروت ناپايدار دنيا كرده و حتى خود را نيز به فراموشى سپرده است و در قيامت نيز، آنچه را ذخيره كرده بايد چون طوق لعنت بر گردن گيرد و چنين كارى هرگز به سود او نخواهد بود.
«وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ يَبْخَلُونَ بِما اتيهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ ...» «٢» آنانكه به آنچه خدا از فضل خويش به آنان داده، بخل مى‌ورزند، گمان نكنند كه چنين كارى برايشان خير است، بلكه برايشان شرّ است و آنچه را بدان بخل ورزيدند در روز قيامت چون طوقى به گردن خواهند گرفت.