امام على عليه‌السلام آن را چنين مى‌ستايد:
«احْسَنُ الْمَكارِمِ الْجُودُ» «١» نيكوترين جوانمردى و مكرمت، گشاده دستى است.
حكمت چنين تعابير گرانسنگ، آن است كه خردمندان به عمق و ارزش اين سجاياى انسانى بيشتر پى ببرند و آنها را در درون خويش تقويت كنند و در طريق كمال يابى، بهتر ره بپويند.
ارزشهاى افزوده‌ بدون ترديد، خصلتهاى والاى انسانى، بسان درختانِ پربارند و همواره در حال رشد و زايش ارزشهاى نو هستند، برخى از ارزشهاى سودمندى كه در پرتو سخاوت، نصيب سخىّ مى‌گردد، بدين قرار است:
١- قرب الهى: «جواد» از اسماى حُسناى الهى است و آنكه جود و بخشش مى‌كند، رنگ خدايى گرفته و به او نزديك شده است، امام رضا عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«السَّخِىُّ قَريبٌ مِنَ اللَّهِ، قَريبٌ مِنَ الْجَنَّةِ، قَريبٌ مِنَ النَّاسِ ...» «٢» سخاوتمند به خدا، بهشت و مردم، نزديك است.
٢- موقعيت اجتماعى: پرداخت حقوق واجب، بذل و بخشش و رسيدگى به مستمندان، به خودى خود، بخشنده را در انظار مردم بزرگ مى‌كند، محبّتش را در دلها مى‌نشاند، او را محبوب خاص و عام مى‌كند و از موقعيت برتر اجتماعى برخوردار مى‌سازد؛ امام على صلوات‌الله‌عليه مى‌فرمايد:
«سادَةُ النَّاسِ فِى الدُّنْيَا الْاسْخِياءُ» «٣» در اين سرا، سروران مردم، بخشندگانند.