مالى‌؛ وَيْحَكْ! وَ هَلْ رَأْسُ مالِكَ وَ ذَرْوَتُهُ الَّا مِنْ رَبِّكَ» «١» اين كه انسان مى‌گويد، از فلان تاريخ تا كنون سودى نبرده‌ام و جز از سرمايه‌ام چيزى نخورده و ننوشيده‌ام. واى بر تو- اى انسان-! آيا اصل سرمايه‌ات و منافع افزوده آن جز از خداست؟! ١١- پرهيز از ربا ربا مقدار مالى است كه طلبكار، افزون بر طلب خود از بدهكار مى‌گيرد، يا مقدار كالاى نامرغوبى است كه به هنگام معاوضه با كالاى مرغوب ديگرى از همان جنس، بيشتر دريافت مى‌شود. «٢» معاملات ربوى از سوى اسلام به رسميّت شناخته نشده و خريدار و فروشنده در چنين معاملاتى، مالك كالا و بهاى آن نمى‌شوند. «٣» به طورى كه از تاريخ و روايات، فهميده مى‌شود، ربا خوارى از شيوه‌هاى متداول كسب درآمد، در دوران جاهليّت بوده و خود مفاسد فراوان ديگرى را نيز موجب مى‌شده است. آيين مقدّس اسلام، از بدو ظهور، به طور تدريجى با اين سنّت غلط، به مبارزه پرداخته و مرحله به مرحله، مؤمنان راستين را از ابتلاى به آن دور ساخته است. «٤» سرانجام قرآن كريم با لحنى جدّى و تأكيدآميز به مؤمنانى كه تا آن زمان از ربا پرهيز نمى‌كردند، دستور مى‌دهد كه اگر خود را مؤمن مى‌دانند فوراً ربا خوارى را ترك گويند و حتّى از آنچه در معاملات فعلى خود به عنوان ربا از ديگران طلبكارند صرف نظر نمايند، و در صورت تداوم رباخوارى براى جنگ با خدا و رسول مهيّا شوند:
«يا ايُّهَاالَّذينَ امَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِىَ مِنَ الرِّبآ انْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ فَأِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَأِنْ تِبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ امْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ