اخلاق اقتصادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٤٧
جلب منافع مادّى منتهى مىشود، اوّلى را بر دوّمى ترجيح دهد و به اين شكل ادّعاى خود مبنى بر خدا دوستى را در عمل به اثبات برساند.
زيرا گذشته از اين كه روزى هر كس به دست خداست و با چند دقيقه رها كردن كسب و كار براى ديدار با خداوند و سخن گفتن با او، هرگز لطمه قابل توجّهى بر درآمد انسان وارد نمىشود، حتّى اگر فرض شود كه چنانچه تجّار و كسبه در موقع نماز دست از كار بكشند و خود را براى اقامه نماز آماده كنند، از لحاظ مادّى قدرى متضرّر مىشوند، باز هم رعايت ادب بندگى ايجاب مىكند كه آنان از سود ناچيز مادّى چشم بپوشند و دعوت پروردگار خويش را لبّيك بگويند؛ زيرا چنان كه ذكر شد، فعّاليتهاى اقتصادى با فرض مثبت و سازنده بودن وسيلهاى براى رشد و ارتقاى معنوى انسانند و هرگز نبايد بهانهاى براى ركود يا برگشت او به قهقرا و مادّيت شوند.
بنابراين شايسته است كسانى كه به امر مبادلات اقتصادى اشتغال دارند، با نزديك شدن وقت نماز با كمال اشتياق دست از كار كشيده خود را براى اقامه نماز مهيّا سازند.
قرآن كريم، در آيهاى ضمن بيان ويژگيهاى مردان با فضيلتى كه پاسداران وحى و هدايتاند مىفرمايد:
«رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ اقامِ الصَّلوةِ» «١» مردانى كه نه تجارت و نه معامله «٢» اى آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز غافل نمىكند.
جالب توجّه است در روايتى كه از يكى از معصومين عليهمالسلام در تفسير آيه فوق، چنين آمده است:
«هُمُ التُّجَّارُ الَّذينَ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِذا دَخَلَ مَواقيتُ الصَّلوهِ أَدُّوا الَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ حَقَّهُ فيها» «٣»