بگو: پروردگارم، روزى هر كس از بندگانش را كه بخواهد گشايش مى‌دهد و اندازه مى‌گيرد.
با چنين انديشه‌اى، مسلمانان، در مى‌يابند كه تنها از راههاى مشروعى كه اسلام براى آنها تعيين كرده، به كسب و كار بپردازند و هرگز گرد مال حرام نگردند.
ب- نكوهش حرام خوارى: پديده زشت حرامخوارى بشدّت، مورد نكوهش قرار گرفته، به گونه‌اى كه اگر انسان در برخى از آنها انديشه كند، در مى‌يابد كه تا مرز جان دادن نبايد، زندگى طيّب خويش را به درهمى حرام آلوده كند؛ به طور مثال، قرآن پيرامون «دين به دنيا فروشان» مى‌فرمايد:
«... اولئِكَ ما يَأْكُلُونَ فى‌ بُطُونِهِمْ الَّا النَّارَ ...» «١» آنان كسانى هستند كه جز آتش نمى‌خورند! و ضمن ديوانه خواندن ربا خوار، ربا را تحريم نموده و آن را به منزله جنگ با خدا و پيامبر، قلمداد كرده است. «٢» چنانكه يكى از اهداف عالى پيامبر صلى‌الله‌عليه‌وآله را حلال كردن طيّبات و تحريم پليديها دانسته «٣» كه هر كس بر خلاف آن اقدام كند، در واقع با آرمان مقدّس همه فرستادگان الهى مخالفت كرده است.
از سوى ديگر، خوددارى از خوردن حرام، بسيار ارزشمند تلقّى شده كه با شاهين معادله و برابرى، زشتى و سنگينى گناه حرام خوارى را نيز نشان مى‌دهد، از جمله؛ رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:
«تَرْكُ لُقْمَةِ حَرامٍ احَبُّ الَى اللَّهِ مِنْ صَلاةِ الْفَىْ رَكْعَةٍ تَطَوُّعاً» «٤» ترك يك لقمه حرام، پيش خدا، از دو هزار ركعت نماز مستحبّى، محبوبتر است.
ج- پيامدهاى ناگوار: حرام خوارى، علاوه بر زشتى و حرمت تكليفى، از نظر وضعى نيز پيامدهاى خطرناكى دارد كه خواه ناخواه گريبان حرام‌خوار را خواهد گرفت،