اخلاق اقتصادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٤٣
گرفتهاند و كسى حق ندارد آنها را بيهوده تلف و تباه كند.
اسراف و تبذير، در اسلام از گناهان بزرگ شمرده شده و خداوند متعال بندگانش را بشدّت از آن نهى كرده است.
قرآن كريم، اسراف كنندگان را از محبّت خداوند محروم دانسته، مىفرمايد:
«وَ كُلُوا وَاشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ» «١» بخوريد و بياشاميد ولى زيادهروى نكنيد كه خداوند مسرفان را دوست ندارد.
و نيز به آنان وعده آتش داده است:
«وَ أَنَّ الْمُسْرِفينَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ» «٢» اسراف پيشگان اهل آتشند.
همچنين كسانى را كه ثروتها را بىحساب و كتاب خرج مىكنند و در چگونگى مصرف آنها حق و رضاى خدا را در نظر نمىگيرند، برادران شيطان معرفى كرده است:
«وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذيراً إِنَّ الْمُبَذِّرينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطينِ» «٣» و هرگز اسراف و تبذير مكن چرا كه تبذير كنندگان برادران شياطيناند.
اسراف و تبذير، مصاديقى دارند كه عبارتند از:
١- تضييع: مقصود از تضييع، تلف كردن مال است، به گونهاى كه ديگر قابل استفاده نباشد يا مورد استفاده قرار نگيرد. مانند دور ريختن آب و شير و موادّ خوراكى و پوشاك و حتّى دور ريختن هستههاى قابل استفاده ميوهها نيز از نظر اسلام، اسراف شناخته مىشود. «٤» امام صادق عليهالسلام در اين باره مىفرمايد:
«وَ إِنَّ السَّرْفَ يُبْغِضُهُ، حَتَّى طَرْحِكَ النَّواةَ، فَأِنَّها تَصْلَحُ لِشَىْءٍ وَ حَتَّى صَبِّكَ