در پيش مى‌گيرند. اسلام، استفاده از تجمّلات دنيوى را تا آنجا مجاز مى‌داند كه تكيه‌گاههاى معنوى جامعه، در اثر تجمّل‌گرايى، ويران نشود و مسلمانان در وراى بهره‌گيرى از زخارف دنيوى، منعم حقيقى خود را از ياد نبرند و از شكر نعمتهاى او غافل نشوند و نيز در اثر گرايش به تجمّلات، نسبت به حال ضعيفان و محرومان جامعه بى‌تفاوت نگردند. روش اسلام در برخورد با موضوع تجمّل، روشى موزون و معتدل است، كه نه جمود دارد و تمايلات زيبا پسندانه را در روح انسان در هم مى‌كوبد و نه بر اعمال مترفان و تجمّل پرستان، صحّه مى‌گذارد. بويژه در جوامعى كه در آن افراد محروم و بينوا وجود دارد، حتّى از زينتهاى معتدل نيز نهى مى‌كند.
روزى سفيان ثورى، امام صادق عليه‌السلام را در مسجد ملاقات كرد، در حالى كه حضرت، لباسى فاخر و گران قيمت پوشيده بود. سفيان با اين گمان كه فرصت خوبى براى ايراد گرفتن به امام (ع) به دست آورده و مى‌تواند، بدين وسيله، شخصيّت ايشان را زير سؤال ببرد، به امام (ع) نزديك شد و عرض كرد:
«اى فرزند رسول خدا!- صلى‌اللّه‌عليه‌واله- به خدا سوگند نه جدّت پيامبر (ص) اين گونه لباس مى‌پوشيد و نه على عليه‌السلام چنين بود! هيچ يك از پدران شما چنين شيوه‌اى در پوشيدن لباس نداشتند! امام صادق عليه‌السلام، ضمن پاسخ مستدلّى فرمود:
«كانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فى‌ زَمانِ قَتْرٍ مُقْتِرٍ وَ كانَ يَأْخُذُ لِقَتْرِهِ وَ إِقْتارِهِ وَ إِنَّ الدُّنْيا بَعْدَ ذلِكَ أَرِخَتْ عَزاليها وَ أَحَقُّ بِها أَبْرارُها» ثُمَّ تَلا هذِهِ الْايَةَ: «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتى‌ أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ» «١» ...» «٢» رسول خدا صلى‌اللّه‌عليه‌وآله، در روزگار سختى و تنگدستى زندگى مى‌كرد و به مقتضاى فقر و تنگدستى‌اش مصرف مى‌نمود و پس از آن حضرت، روزگار به وسعت گراييد و سزاوارترين مردم، براى بهره‌گيرى از مواهب، نيكوكارانند. سپس، اين آيه را تلاوت فرمود: «بگو: چه‌