از نظر اسلام، استفاده از زيباييهاى طبيعت، پوشيدن لباس زيبا و متناسب، به كار بردنِ بوهاى خوش و امثال آن، نه تنها مجاز شمرده شده، بلكه به آن سفارش نيز شده است.
آيه‌اى از قرآن كريم، به بندگان خدا دستور مى‌دهد كه وقتى براى عبادت خداوند، خود را آماده مى‌كنند و عازم مساجد مى‌شوند، آراستگى و زيبايى ظاهر را از ياد نبرند و زينتهاى خود را با خود بردارند:
«يا بَنى‌ ادَمَ خُذُوا زينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ ...» «١» اى فرزندان آدم! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد، با خود برداريد ...
وقتى امام حسن مجتبى‌ عليه‌السلام به خاطر ظاهر زيبا و آراسته‌اش از سوى عدًه‌اى ناآگاه، مورد انتقاد قرار گرفت، در پاسخ به آنان فرمود:
«إِنَّ اللَّهَ جَميلٌ وَ يُحِبُّ الْجَمالَ ...» «٢» خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد.
تعبير فوق و دهها آيه و روايت ديگر از اين قبيل، همگى گواه اين حقيقت است كه اصل استفاده از زينتها و تجمّلات، از نظر اسلام، منعى ندارد و اگر غير از اين بود، دليلى نداشت كه خداوند، اين همه زيبايى را در جهان بيافريند و تمايل به زيبايى را در فطرت انسان قرار دهد. بنابراين آفرينش زيبايى و تمايل به آن دليل بر اين ا ست كه خالق زيباييها آن را دوست مى‌دارد.
در عين حال قرآن كريم از گروهى از مردم به نام «مُتْرَفين» نام مى‌برد و رفاه طلبى و تجمّل گرايى را از ويژگيهاى آنان مى‌شمارد. از جمله مشخّصاتى كه قرآن كريم براى «مُترَفين» بر مى‌شمارد، اين است كه: اينان پناهگاه محكم معنوى در زندگى ندارند و تمام توجّه خود را به لذ اخلاق اقتصادى(ج‌١) ١٣٦ الگوى مصرف از نظر اسلام ص : ١٢٥ ّتهاى زودگذر و كاذب مادّى معطوف مى‌دارند و چون اين لذايذ، روح آنان را اشباع نمى‌كند، همواره درصدد تنوّع بخشيدن به لذّتها و تجمّل ظواهر زندگى خويش برمى‌آيند. خوى تنوّع طلب و تجمّل پرست آنان موجب مى‌شود كه از زير