او حرام فرموده مصرف كند.
آنچه انسان بايد همّ خود را بر آن مصروف دارد، كوشش و تلاش مثبت و سازنده در چارچوب موازين شرعى و رعايت حقوق اجتماعى است. آنهم در حدّ كفاف و تأمين نيازمنديها، به گونه‌اى كه بتواند در سايه اين تلاش به عبادت خداوند و كسب كمال معنوى بپردازد و به درگاه او تقرّب جويد.
نگرشى اجمالى به زندگى پيشوايان بزرگوار اسلام، نشان مى‌دهد كه آن بزرگواران تا چه اندازه در هنگام مصرف نعمتهاى الهى، بر حلال بودن آنها، تأكيد و دقّت داشته‌اند.
روزى ام عبداللَّه خواهر شدّاد بن اوس، از اصحاب رسول خدا (ص)، ظرفى شير خدمت حضرت رسول فرستاد تا با آن روزه‌اش را افطار نمايد. حضرت آورنده شير را بازگردانده فرمود «برو سؤال كن، اين شير را از كجا آورده‌اى؟» امّ عبداللَّه پاسخ داد: «از گوسفندى دوشيده‌ام.» حضرت فرمود: «بپرس، گوسفند را از كجا آورده؟» ام عبداللَّه عرض كرد: «آن را از مال خودم خريده‌ام.» آنگاه، حضرت شير را نوشيد.
روز بعد، امّ عبداللَّه، خدمت پيامبر رسيد و عرض كرد: «اى رسول خدا! قدرى شير حضورتان تقديم كردم. چرا اين اندازه پرس و جو فرموديد؟» حضرت فرمود:
«بِذلِكَ أُمِرَتِ الرُّسُلُ قَبْلى‌ انْ لا تَأْكُلَ الَّا طَيِّباً وَ لا تَعْمَلَ إِلَّا صالِحاً» «١» پيامبران پيش از من- نيز- مأمور شدند كه جز- حلال و- پاكيزه نخورند و جز عمل صالح، انجام ندهند. «٢» ٢- پرهيز از تجمّل و تجمّل‌گرايى: گرايش به جمال و زيبايى يكى از ابعاد اصلى روان آدمى است و انسان به مقتضاى فطرت الهى خويش، آن را مى‌پسندد. اسلام نيز به عنوان آيينى منطبق و هماهنگ با فطرت، اين حسّ اصيل را محترم شمرده و به شكلى مناسب، خواستار اشباع آن شده است.