به عنوان مثال، قرآن كريم، در بيان ويژگيهاى رسول خدا صلى‌اللّه‌عليه‌وآله مى‌فرمايد:
«... الرَّسُولَ النَّبِىَّ الْامِّىَّ الَّذى‌ ... يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ ...» «١» ... پيامبرى «امّى» كه ... ناپاكيها را تحريم مى‌كند مادامى كه انسان در مصرف مواهب الهى به اين بايدها و نبايدها گوش فرا دهد و خود را به رعايت آنها مقيّد كند، از نتايج سوء ناشى از مصارف حرام، ايمن خواهد ماند و حيات مادّى و معنوى خويش را قرين آسايش و نيك‌بختى خواهد ساخت.
ممكن است برخى گمان كنند، كه اگر انسان، از طريق نامشروع، مالى به دست نياورد و امور زندگى خود را از راه حرام تأمين نكند، معيشت او از طريق حلال، تأمين نخواهد شد، يا روزى حلال، نيازهاى زندگى او را تكافو نخواهد كرد.
اين پندارى نادرست است و ريشه در بدگمانى به خداوند دارد. خدايى كه روزى انسان را در رحم مادر تدارك ديده و پيش از تولّد او مناسبترين غذا را در پستان مادر، برايش فراهم آورده، و پس از آن نيز تا رسيدن به حدّ رشد و بلوغ عقلى و جسمى، پدر و مادر را وسيله تأمين نيازمنديهايش قرار داده، در مراحل بعدى زندگى نيز او را وانخواهد گذاشت و ممرّى حلال و منطقى براى تأمين روزى او مقرَّر خواهد فرمود.
وقتى در دوران جاهليّت، برخى از اعراب، از بيم قحطى و گرسنگى، فرزندان خود را مى‌كشتند، قرآن كريم در بيانى باز دارنده و تأكيدآميز به آنان اطمينان داد كه خداوند، روزى شما را تضمين مى‌كند:
«وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ ...» «٢» فرزندانتان را از ترس فقر و گرسنگى، نكشيد، ما به آنها و شما روزى مى‌دهيم.
با چنين ضمانت محكمى، هرگز شايسته نيست كه انسان به وعده الهى بى‌اعتمادى نشان دهد و براى تهيّه روزى خود به كارهاى حرام مبادرت ورزد، يا آنچه را خداوند بر