گاهى به روايات ضعيف يا اسرائيليات (با قيد رُوِىَ يا قيل، كه اشعار به ضعف آنها دارد) استناد جسته است. «١» در انوار التنزيل، گرايش به اشعريت و جمود در مورد ظواهر الفاظ فراوان يافت مى‌شود. همچنين در تفسير آيات قرآن، برخى از معضلات تفسيرى را نيز در پرتو تعقل و تدبّر حل كرده است.
در مورد برخورد بيضاوى در تفسيرش با اهل بيت عليهم السلام بايد گفت كه او نيز چون زمخشرى و فخر رازى، در موارد اندكى در شأن نزول آيات به مقام اهل بيت عليهم السلام اشاره نموده است ولى متأسفانه در موارد بسيارى تحريفگرانه عمل نموده و حق خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله را رعايت نكرده است. «٢» در مورد جايگاه تفسير او بايد گفت: اين تفسير مورد توجه عالمان و حوزه‌هاى علوم اسلامى اهل سنّت مى‌باشد، از اين رو حاشيه‌هاى فراوانى براين تفسير نگاشته شده است كه شماره آنها را افزون بر صد و پنجاه دانسته‌اند. «٣» سرگذشت مؤلف: وى از مفسران قرن هفتم هجرى است و نامش ناصرالدين ابوالخير، عبدالله بن عمر بن محمّد بيضاوى شافعى است. بيضاوى اهل فارس و در زمان خود، قاضى القضات شيراز بوده و در زمان سكونتش در آذربايجان، عالم نامور آن سرزمين بوده است.
تاريخ ولادتش نامعلوم است ولى در سال ٦٩١ ه. ق در تبريز وفات يافته است.
تفسير القرآن العظيم:
نام معروف آن «تفسير ابن كثير» نوشته عماد الدين اسماعيل بن كثير دمشقى است.
اين تفسير در قرن هشتم هجرى تأليف شده و به سبك نقلى است.
شيوه نگارش: نويسنده در آغاز تفسير سوره‌ها به مكّى يا مدنى بودن سوره‌ها و