تفاسير قرن هفتم تا نهم‌ دوران فترت آثار دينى‌ اواخر قرن ششم و مجموع قرنهاى هفتم و هشتم، عصر مظلوميتها، قتل و غارتها و كشتار مسلمانان بود و به عبارتى، بدترين دوران براى مسلمانان محسوب ميشود، زيرا در اين دوران، فجايع و ظلمهايى بر مسلمانان روا داشته شد كه در كمتر دوره‌اى چنين اتفاقاتى افتاده است. در اواخر قرن ششم مسلمانان در جنگ با صليبيها پيروز شدند، بعد از چندى حملات ديگرى از جانب شرق عالم اسلام به وسيله تاتارها و مغولها براى براندازى تمدن اسلامى به وقوع پيوست.
در سال ٦١٦ ه. ق چنگيز خان قصد فتح كشورهاى اسلامى را داشت. هلاكو، نيز هجوم به مركز خلافت عباسى در بغداد را آغاز كرده بطورى كه بر اثر اين هجوم، قتل عام خونينى از زنان، كودكان، پيرمردان، جوانان و دانشمندان علوم دينى به راه افتاد كه آمار آن بيش از هشتصد هزار نفر برآورد شده است.
دامنه اين كشورگشائى، هجوم و قتل عام تا خراسان، رى، همدان و حتى آذربايجان نيز پيش رفت و از بغداد تا عين جالوت وغزّه در فلسطين.
اين قتل عامها تا اواخر قرن هشتم ادامه داشت و دامن همه مسلمانان، بخصوص دانشمندان و آثار علمى ودينى آنان را فراگرفت بطورى كه كتابخانه‌هاى بزرگ، طعمه حريق شد (كه قسمت اعظم آنها مربوط به شيعيان بوده است) از اين رو بيشتر آثار دينى در دوقرن هفتم وهشتم از بين رفت.
در اين دوران پرآشوب، دانشمندان اسلامى فراغت كافى براى تحقيق و تدوين به‌