استفاده مستقيم از محضر آنها سببس در شكل گيرى شخصيت او شده و او را به مقام والايى رسانده است.
مقام علمى ابن عباس‌ او علاوه بر تفسير، بر علوم و فنون ديگر مانند: فقه، شعر، ادب و انساب احاطه داشت و پاسخگوى دانش پژوهان رشته‌هاى علمى مختلف عصر خويش بود. «١» عطاء بن ابى‌رباح- كه خود يكى از مفسران معروف است- مى‌گويد:
«من مجلس درسى، آبرومندتر و آكنده تر از مجلس درس ابن عباس نديدم. دانشجويان [رشته‌هاى‌] فقه، قرآن و شعر در مجلس درس او حاضر مى‌شدند و از منابع گسترده‌اى كه دراختيار وى بود، بهره مى‌گرفتند.» «٢» به طاووس بن كيسان يمانى گفتند: چرا بزرگان صحابه را رها كرده، همنشينى با ابن عباس را بر گزيده‌اى؟ وى گفت: من هفتاد نفر از اصحاب رسول اكرم صلى الله عليه و آله را ديدم كه وقتى در يك موضوع دچار اختلاف مى‌شدند، هركدام براى تأييد نظر خود به قول ابن عباس استناد مى‌كردند. «٣» نقل شده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره او فرموده است:
«ابْنِ عبّاس كانَّما يَنْظُرُ الىَ الْغَيْبِ مِنْ سِتْرٍ رَقيقٍ» «٤» گويا ابن عباس (مسائل) نهانى را از پشت پوشش نازكى مى‌نگرد.
هرگاه براى عمر (خليفه وقت) مشكل علمى پيش مى‌آمد، به ابن عباس رجوع مى‌كرد و نظر او را مى‌پذيرفت. «٥»