مفسّران مشهور صحابه (٢)
ابن مسعود عبدالله بن مسعود ششمين نفرى است كه دين مبين اسلام را پذيرفت و اوّلين كسى است كه بعد از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آيات قرآن را با صداى بلند به گوش قريش رساند و در اين راه مورد اذيّت و آزار فراوان قرار گرفت. «١» محققان، او را از شيعيان مخلص و يكى از دوازده نفرى مى‌دانند كه به ولايت و دوستى خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله معروف بوده و بر خليفه اول نسبت به غصب خلافت اعتراض كردند و او از معدود كسانى است كه در مراسم تدفين حضرت زهرا عليها السلام شركت داشت. «٢» جايگاه علمى ابن مسعود وى از نظر احاطه به احاديث تفسيرى نظير ابن عباس بوده و داراى مقامى بس ارجمند است. ابن مسعود را به دليل اينكه مفسران كوفه- در زمان تابعين- از روش تفسيرى او پيروى مى‌كردند، مى‌توان پايه گذار مكتب تفسير كوفى دانست. وى از آن جهت كه حافظ قرآن بود، مورد توجّه رسول خدا صلى الله عليه و آله قرار داشت و آن حضرت دوست مى‌داشت كه آيات قرآن را از زبان او بشنود. چنانكه در حديثى آمده است كه فرمود:
«مَن احَبَّ انْ يَسْمَعَ الْقُرْان غَضّاً فَلْيَسْمَعْهُ مِنِ ابْنِ امِّ عَبْدٍ» «٣» هركس دوست دارد، قرآن را با لطافت بشنود، آن را از فرزند ام عبد- يعنى ابن مسعود- بشنود.