آشنايى با تفاسير و مفسران - علامی، ابوالفضل؛ فرقانی، قرت الله؛ حسینی، على - الصفحة ٧٠

از طرف ديگر قشيرى همچون ملاعبدالرزاق كاشانى در «تأويلات» و محى‌الدين عربى در «فصوص الحكم» آيات را يكسره به معانى تأويلى حمل نمى كند، بلكه ظاهر را هم رعايت مى‌كند، امّا گرايش عرفانى- تربيتى اين تفسير در نظر وى مهم است.
در اين تفسير، بحثهاى موضوعى متناسب با روش مؤلف نيز به چشم مى‌خورد، اشكال مهمى كه در تفسير مزبور ديده مى‌شود، آن است كه فهرست مرتبى ندارد و آيات، شماره‌گذارى نشده است. «١» مؤلف تفسير: ابوالقاسم عبدالكريم بن هواذن قشيرى منسوب به نيشابور مى‌باشد.
وى شافعى مذهب و اشعرى مسلك بوده است. قشيرى در علوم تفسير، فقه، كلام و حديث از استوانه‌هاى عصر خود بوده، در حالى كه از ادب، شعر و خطابه نيز بهره وافرى داشته‌است. وى زاهدانه مى‌زيسته و صوفى مسلك بوده‌است. قشيرى درسال ٣٧٦ ه. ق تولد يافته و در سال ٤٦٥ ه. ق وفات كرده است. «٢» تفسيرالتفاسير نام ديگر اين تفسير، تفسير سورآبادى است‌ آشنايى باتفاسير و مفسران ٨٢ الكشاف عن حقايق غوامض التنزيل ص : ٨١ كه نوشته ابوبكر عتيق بن محمد هروى نيشابورى است. تاريخ ولادت مؤلف معلوم نيست، ولى در سال ٤٩٤ ه. ق وفات يافته است.
گويش اين تفسير فارسى است و تاريخ تأليف آن ٤٧٠- ٤٨٠ ه. ق مى‌باشد. سبك تفسير نيز ادبى- تاريخى است. صاحب كشف الظنون از اين تفسير به تفسير ابوبكر و تفسير سورآبادى ياد كرده است «٣» و ظاهراً مؤلف تفسير، سنى مذهب بوده است.
روش تفسيرى مؤلف: در ابتداى هر سوره، عنوان و عدد آيات و كلمات و حروف و فضيلت هر سوره و محل نزول آن آمده و در بعضى تنها به ذكر فضيلت سوره اكتفا شده است.
ترتيب تفسير آيات بدين گونه است كه يك آيه گاهى به صورت يكجا و گاهى مجزّا و قسمت به قسمت به فارسى ترجمه شده است. سپس اگر لازم بوده، تفسير و تأويل شده و