عطاء بن ابى رياح: او از فقهاء و مفسران مكه بوده كه صحابه بسيارى را درك كرده است وى با حكومت ستمگر بنى‌اميه رابطه نزديكى داشته و به شدت مورد احترام و توجّه آنان بوده و به همين جهت حاكمان بنى‌اميه، مقام فتوا را مناسب او دانسته و مردم را به فراگيرى معارف دينى از او وادار مى‌كردند. «١» طاووس بن كيسان: او حدود ٥٠ تن از صحابه را درك كرده و با آنها همنشين بوده است. «٢» مفسران مدينه‌ مفسران مشهور اين گروه عبارتند از:
ابوالعاليه: او دو سال پس از رحلت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله اسلام را پذيرفت. از حافظان قرآن بود و به علم قرائت احاطه داشت. روايت تفسيرى خود را از اميرمؤمنان عليه السلام، ابن مسعود، ابن عباس و ابى بن كعب نقل كرده است. «٣» زيد بن اسلَم: وى تابعى و از علماى بزرگ اهل سنت است. «٤» نقل شده كه او از اصحاب امام سجاد عليه السلام بوده‌است و بدين جهت در كتاب كافى، رواياتى از طريق‌او نقل شده‌است. «٥» محمد بن كعب قُرَظى‌: رواياتى در زمينه تفسير و غير آن از اميرمؤمنان عليه السلام و صحابه مشهور نقل نموده است. او مورد اطمينان علماى اهل سنت بوده و در نزد آنان به عدالت و تقوا شهرت داشته است. وى سرانجام در هنگام بحث و گفتگو با ياران خود در مسجد، به علت فرو ريختن سقف مسجد جان سپرد. «٦» مفسران كوفه‌ اين گروه نيز دارى مفسران مشهورى بوده است از جمله: