آشنايى با تفاسير و مفسران - علامی، ابوالفضل؛ فرقانی، قرت الله؛ حسینی، على - الصفحة ٢٩

طبقه‌بندى مفسران شيعه‌ يكى از محققان، مفسران شيعه را به هفت طبقه به شرح زير تقسيم كرده است.
طبقه اول: تعدادى از صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله بودند كه روايات تفسيرى نقل كرده يا ثبت و ضبط نموده‌اند. مهمترين آنان عبارتند از: ابن عباس، ابى بن كعب، جابربن عبدالله انصارى، عبدالله بن مسعود (معادل طبقه اول مفسران اهل سنت).
طبقه دوم: مفسران تابعين مانند سعيدبن جبير، يحيى بن يَعْمُر كه براى اولين بار قرآن را نقطه گذارى كرد، طاووس يمانى و محمدبن سائب كلبى (معادل طبقه دوم اهل سنت)
طبقه سوم: جمعى از اصحاب ائمه هستند كه به تفسير يا تأليف در علم تفسير شهرت يافته‌اند؛ ازجمله: ابو حمزه ثمالى از اصحاب امام سجاد عليه السلام، ابان بن تغلب از اصحاب امام باقر و امام صادق عليهما السلام و حسين بن سعيد از اصحاب امام رضا عليه السلام.
طبقه چهارم: مفسرانى هستند كه نزديك به زمان ائمه مى‌زيسته‌اند و احاديث تفسيرى را جمع آورى كرده و تأليفاتشان به عنوان اولين منابع تفسيرى شيعه محسوب مى شودمانند: على بن ابراهيم قمى، فرات بن ابراهيم كوفى و عياشى.
طبقه پنجم: كسانى هستند كه تفسير را وارد مرحله جديدى كردند و با استناد به روايات به استنباط از قرآن و احاديث همت گماشتند، ازجمله شيخ مفيد، شيخ رشيدالدين معروف به ابن شهر آشوب و ابوالقاسم مغربى‌ طبقه ششم: دانشمندان و صاحب نظران و اهل تحقيق هستند كه مجموعه‌اى از بهترين كتب تفسيرى را به وجود آوردند كه تا امروز مرجع و منبع اصلى تفسير شمرده مى‌شوند. از جمله: سيد مرتضى علم الهدى، سيد رضى، شيخ طوسى و ...
طبقه هفتم: مفسرانى مى‌باشند كه در دوران نهضت علمى شيعه در قرن هفتم تا يازدهم زمينه تحولى زير بنائى در تفسير را بوجود آوردند: مانند شيخ طوسى، فيض كاشانى و شريف لاهيجى «١».