نگاه اجمالى به تفسيرنويسى‌ احساس نياز به تفسير قرآن، كتابى است كه براى هدايت بشر نازل شده و به فرموده خودش، خداوند آن را براى پند گرفتن انسانها آسان نموده است، «١» تا همه بتوانند با مراجعه به آن، به درمان درد جهالت، كفر، نفاق و ديگر دردهاى روحى خود پرداخته و روح خويش و پس از آن جامعه را اصلاح نمايند. امّا اين سخن بدان معنا نيست كه فهم قرآن براى همه افراد بطور صحيح و كامل ميسّر باشد، زيرا اين كتاب شريف در عين ساده گويى و فصاحتش، در بردارنده معارف بلند و والايى است كه نه تنها افراد عادى جامعه، بلكه علماو انديشمندان نيز در فهم عميق آن دچار اختلاف آراء گشته‌اند. از طرف ديگر قرآن داراى ظاهر و باطن، ناسخ و منسوخ، عام و خاص و ... مى‌باشد و به همين جهت كسى مى تواند از آن استفاده كامل ببرد كه برهمه ابعاد آن مسلط بوده و از افتادن در ورطه اشتباه مصون باشد. موارد فوق، سبب شده تا هرشخص، در مراجعه خود به قرآن، دست نياز به سوى تفسير دراز كرده و در رفع مشكلات علمى خود در راه برداشت از قرآن، از آن مدد جويد. «٢» اين احساس نياز مربوط به زمان پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيست بلكه در زمان خود آن حضرت نيزمسلمانان براى استفسار از معانى آن به پيامبر مراجعه مى‌كردند آنان گاهى در مفردات قرآن، گاهى در مصاديق و گاهى در معناى جملات و معارف آن دچار مشكل شده و يا اصلًا به معناى آن پى نمى بردند. «٣»