ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٥٥ - ولادت

«... وَ إِذَا وَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ وَقَعَ عَلَى رَاحَتَيْهِ رَافِعاً صَوْتَهُ بِالشَّهَادَتَيْنِ ...؛[١]

وقتى امام متولّد مى‌شوند، به روى دو كف دست روى زمين قرار مى‌گيرند و با صداى بلند شهادتين را مى‌گويند ...»

نسيم، خادم امام حسن عسكرى (ع) نيز در نقل جريان ولادت امام زمان (ع) همين مضامين را بيان كرده، مى‌گويد: «وقتى حضرت صاحب‌الزّمان (ع) به دنيا آمدند، دو زانو بر زمين نهادند و دو انگشت سبّابه را به جانب آسمان بالا بردند، آنگاه عطسه كرده، فرمودند:

«الحمد للّه ربّ العالمين و صلّى اللّه على محمّد و آله من عبد داخر للّه غير مستنكف و لا مستكبر، زعمت الظلمة أن حجّة اللّه داحضة و لو اذن لنا فى الكلام زال الشك؛[٢]

حمد و ستايش مخصوص خداوند است و بر پيامبر و آل پيامبر درود فرست. ايشان بنده ذاكر خداست كه از پرستش حق، استنكاف ننموده‌اند و كبر نمى‌ورزند. ستمكاران پنداشته‌اند كه حجّت خدا از بين رفته است. اگر به ما اجازه سخن گفتن داده شود، هرگونه شكّ و ترديد زايل مى‌گردد.»

همچنين امام رضا (ع)، در معرفى آن مقام والا مى‌فرمايند:

«يبعثُ اللهُ لهذا الأمرِ رجلًا خفى المولد و المنشأ غير خفّى فى نسبهِ و نفسهِ؛[٣]

تا اينكه خداوند مردى را براى اين امر مبعوث فرمايد كه تولّد و رشد ايشان بر مردمان پوشيده است؛ ولى نسب و شخصيت ايشان، بر كسى مخفى نيست.»