در قانون امنيت سايبرى آمريكا، پيش‌بينى شده است كه رئيس جمهور مى‌تواند به صلاحديد خود، اگر داده‌پردازى‌هاى فضاى مجازى را (البتّه بدون هيچ‌گونه تفسير و توضيحى)، خلاف امنيت ملّى كشورش دانست، تا شش ماه شبكه اينترنت ملّى را در كلّ ايالت‌هاى آمريكا قطع كند.

تنها كشورى كه بعد از «كره شمالى»، قانون مكتوب و مصوّب براى قطع سراسرى اينترنت دارد، آمريكاست؛ يعنى كشورى كه مهد دمكراسى و با بيشترين شعارهاى حقوق بشرى است، هم‌عرض با كشور كره شمالى، فضاى مجازى خود را مديريت مى‌كند. اين نشان از واهمه ملّى نسبت به اين فضاست.

در حوزه اطفال، مشخصّاً عرض كنم كه كشورى مثل كانادا، دقيقاً تعريف كرده است افراد زير ١٢ سال، مطلقاً نبايد در فضاى مجازى حضور داشته باشند. الآن در قوانين اين كشور، قانون‌هايى داريم كه تصريح مى‌كند ١٢ سال، سنّ خطرناكى است و ما نبايد اجازه بدهيم كه اطفال به فضاى مجازى دسترسى داشته باشند، از تلفن‌هاى هوشمند استفاده كنند و بتوانند از سايت‌هاى بدون فيلتر يا سايت‌هاى مديريت نشده بهره ببرند. اينها همه، محدوديت‌هايى است كه نشان از حسّاسيت و اهمّيت اين گروه دارد. در كشورهاى رومى‌ژرمنى، مثل «فرانسه» و «آلمان» نيز باز به نوعى اين پررنگى را مى‌بينيم كه آنها هم براى سنين مختلف، محدويت‌هايى را قائل هستند.

\* ممكن است براى مخاطب اين سؤال پيش بيايد كه فلسفه اين محدوديت‌ها در كشورهاى مختلف چيست؟ اينها كشورهايى هستند كه در آنها، محدوديت وجود ندارد و همه چيز آزاد است؛ حتّى در آموزه‌هاى جنسى آزادى وجود دارد. فسلفه‌اى كه پشت سر اين محدوديت‌ها براى اطفال ١٢- ١٥ سال يا هر سنّ ديگرى هست، چيست؟ آيا بحث امنيتى است يا بحث اخلاقى يا حوزه‌هاى ديگر؟

ببينيد! آقاى استفان هارپر، نخست‌وزير اسبق كانادا، جمله خيلى معروفى دارد كه مى‌گويد ديگر جنگ ستارگان نمى‌تواند در دنيا، اهمّيت پيدا كند و ديگر تسليحات به معنى واقعى، نظامى نيستند كه مى‌توانند امنيت آمريكا و كانادا را به خطر بيندازند. بود و نبود ما به بودن در فضاى مجازى بستگى دارد. اين عين جمله ايشان است كه گفته مى‌شود كشورى مثل كانادا و آمريكا را فضاى مجازى ممكن است از پاى دربياورد و به همين علّت، قطعاً در بديهى‌ترين امور سايبرى،