از مؤمنان مردانى هستند كه در عهد خويش با خدا صادق بودند، برخى از آنان به عهد خود وفا كرده و جان باختند، برخى هم منتظرند و عهد و پيمان را هيچ دگرگون نساختند.»

درباره دشمنانش نيز چنين فرمودند: «اگر اهل وفا به پيمان نيستيد و عهد خويش را شكسته و بيعت مرا از گردن خود، كنار نهاده‌ايد، به جانم سوگند! با پدرم، با برادرم و با پسرعمويم، مسلم‌بن عقيل نيز همين كار را كرديد.»[٢]

در زيارت اربعين خطاب به خود آن حضرت، چنين عرض مى‌كنيم:

«اشْهَدُ انَّكَ وَفَيْتَ بِعَهْدِ اللهِ وَ جاهَدْتَ فى سَبيلِهِ حَتّى اتيكَ الْيَقينُ؛

شهادت مى‌دهم كه تو به عهد خود وفا كردى و تا رسيدن به يقين [و شهادت‌] در راه او جهاد كردى.»

بزرگترين آرزوى يك منتظر و عزادار حقيقى‌

حس و روح انتقامى كه در يك عزادار وجود دارد و نيز روح مبارزه و جهادى كه بر وى حاكم است، ناشى از معرفت صحيح و دقيق و يك محبّت عميق است.

معرفت او نسبت به اينكه از كجا آمده و در كجا هست و به كجا مى‌رود، معرفت به اينكه رابطه و نسبت او با اهل بيت (ع) چيست؟

معرفت به حقيقت، ارزش انسانيّت، حيات انسانى و همچنين مودّتى كه به اهل بيت (ع) دارد، همه و همه موجب مى‌شود تا عزادار از خداوند بخواهد كه انتقام از دشمنان امام حسين (ع) را همراه با منتقم حقيقى روزى او گرداند. امّا اين آرزو تنها و بزرگترين خواسته يك منتظر و عزادار حقيقى نيست.

بزرگترين آرزوى يك منتظر عزادار اين است كه خداوند او را در دنيا و آخرت، همراه محمّد و آل محمّد (ص) قرار دهد و لحظه‌اى بين او و آنها جدايى نيندازد.

دعاى او در اين مرتبه اين است كه:

«فَاسْئَلُ اللهَ الَّذى اكْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُم وَ مَعْرِفَةِ اوْلِيائِكُمْ وَ رَزَقَنِى الْبَرائَةَ مِنْ اعْدائِكُم انْ يَجْعَلَنِى مَعَكُم فِى الدُّنْيا وَالآْخِرَةِ؛[٣]

از خدايى كه مرا به شناخت شما و دوستانتان گرامى داشت و دورى از دشمنانتان را نصيب من كرد، مى‌خواهم كه مرا در دنيا و آخرت با شما قرار دهد!»

بنابراين آنچه انسان را به اينجا مى‌رساند كه لياقت چنين درخواستى و آرزوى چنين مقامى را داشته باشد، عبارت است از معرفت اهل بيت (ع) و دوستان آنها و نيز دورى و دشمنى نسبت به دشمنان آنها.

چگونه مى‌توان محبوب و مقرّب امام زمان (ع) و همراه او در