غيبت امام زمان (ع) و تنهايى و غربت حضرت كشانده و مستكبران را بر كشورهاى اسلامى حاكم كرده است. همان‌طور كه خود آن حضرت فرمودند: «اگر شيعيان نسبت به ما وفادار و همدل بودند، ظهور ما به تأخير نمى‌افتاد.»[١]

در زيارت عاشورا پس از اعلام برائت از بنيان‌گذاران ظلم به اهل بيت (ع) و نيز كسانى كه آنها را از مقامشان كنار زدند و همچنين كسانى كه مقدّمات جنايات ظالمان را فراهم كردند، نسبت به پيروان و تابعان و دوستان آنها نيز اعلام برائت مى‌شود؛ يعنى از همه كسانى كه در طول تاريخ، در مصيبت اعظم، به خصوص در غيبت امام زمان (ع) نقش داشته و كار آنها به نحوى، مانعى بر سر راه ظهور منجىّ بشريت بوده است.

براى همين است كه بلافاصله خطاب به سيّدالشّهدا (ع) چنين عرض مى‌كنيم:

«يا اباعَبْدِ اللهِ انّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُم وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ الى يَوْمِ الْقِيامَة؛[٢]

اى اباعبدالله! من تا قيامت با كسانى كه با شما در سلم و صلح هستند، در صلحم و با كسانى كه با شما در جنگ هستند، در جنگم.»

به اين ترتيب، نظام دوستى و دشمنى عزادار حقيقى به‌طور كامل روشن و مشخّص است. او با همه كسانى كه شيعه و محبّ اهل بيت (ع) هستند و با آنها دشمنى ندارند، در صلح و دوستى است و با همه كسانى كه دشمن اهل بيت (ع) و به‌خصوص امام زمان (ع) هستند، در جنگ است و اين دوستى و دشمنى تا قيامت ادامه دارد. اگر دشمنان امام زمان تا قيامت هم با حضرت مخالفت و دشمنى داشته باشند، عزادار حقيقى هرگز از مبارزه و جهاد عليه آنها خسته و ناتوان نمى‌شود.

اين است كه قرآن كريم به همه مسلمانان دستور داده است كه تا رفع فتنه و مصائب از جهان و حاكميت دين خدا در سراسر جهان، به جهاد مقدّس خود ادامه دهند:

«وَ قاتِلُوهُم حَتّى لاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ؛[٣]

با كافران جهاد كنيد كه ديگر فتنه‌اى باقى نماند و آيين همه ما در دين خدا باشد.»

كدام فتنه و مصيبت براى جامعه انسانى، بالاتر از غيبت امام زمان (ع) و محروميت جامعه جهانى از رهبر معصوم و متخصّص الهى و مظهر خدا است.

عزادار حقيقى در اين مقطع حسّاس و سرنوشت‌ساز با تشخيص وظيفه الهى جهاد، بدون فوت وقت تا رفع اين بزرگترين فتنه و تا رسيدن به امام خود و جهاد در ركاب او، به مبارزه مى‌پردازد.

او نيك مى‌داند بهترين زمان براى سربازى و خدمت و تقرّب نسبت به امام زمان (ع)، زمان كنونى است. نه زمان ظهور كه زمان پيروزى است.

چنان‌كه قرآن كريم مى‌فرمايد:

«لايَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ أُولئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلُوا وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى‌ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ؛[٤]

آن مسلمانانى كه پيش از فتح مكّه، در راه دين، انفاق و جهاد كردند با ديگران برابر نيستند، آنان درجه‌اى عظيم‌تر دارند، تا كسانى كه بعد از فتح انفاق و جهاد كردند، البتّه خدا به هر دو طايفه وعده احسان داد و خدا به آنچه مى‌كنيد، آگاه است.»

قيام و جهاد براى برطرف كردن موانع ظهور ارزش و اهمّيت بيشترى نسبت به سربازى و جهاد در ركاب آن حضرت را دارد. زيرا قرآن كريم همراهى با امام را قبل از پيروزى با ارزش‌تر و مهم‌تر مى‌داند.

بزرگترين گناه براى عزادار در مرتبه پنجم، تنها گذاشتن امام زمان (ع) است. عزادار كه در اين مرتبه، آگاهى زيادى نسبت به درس‌ها و پيام‌هاى عاشورا دارد، به وفادارى و همدلى نسبت به امام زمانش، بيشترين توجّه و اهتمام را دارد. او از اصحاب عاشورا درس بزرگ وفادارى نسبت به امام زمان خويش را به خوبى آموخته است. وفادارى يعنى پاى‌بند بودن به عهد و پيمانى كه بسته‌ايم. وفاى به عهد، به خصوص نسبت به امام و رهبر معصوم، از بزرگترين واجبات است و پيمان‌شكنى و بى‌وفايى از بزرگترين محرّمات مى‌باشد.

سيّدالشّهدا (ع) در روز عاشورا درباره دو گروه دوستان و دشمنان سخن گفت. دوستان خويش را به وفادارى ستود و دشمنانش را به خاطر بى‌وفايى‌شان مورد نكوهش و سرزنش قرار داد. در مورد دوستانش فرمودند:

«فَانِّى لا اعْلَمُ اصْحاباً اوْفى وَ لا خَيْراً مِنْ اصْحابى؛[٥]

من اصحابى باوفاتر و بهتر از اصحابم نمى‌شناسم.»