در شماره گذشته، بحثى درباره عزادارى و مراتب آن تقديم كرديم. در اين شماره نيز به تفصيل بيشترى درباره شخصيّت عزادار حقيقى و خصوصيت عزادارى حقيقى مى‌پردازيم:

دعاى مضطرّانه فرج، اوّلين و مهم‌ترين محصول مجالس اهل بيت (ع)

عزادار با فهمى كه از آثار و بركات ظهور دارد و نيز آگاهى از خسارت عظيمى كه از تأخير آن متوجّه همه انسان‌ها مى‌شود، از صميم قلب براى ظهور مولايش دعا مى‌كند و از خداوند تعجيل در اين امر را مى‌خواهد. او مى‌داند كه مولايش نيز اين دعا را دوست دارد و خود نيز براى ظهور خود دعا مى‌كند و به شيعيانش نيز دستور داده است كه براى فرجش بسيار دعا كنند:

«اكْثِرُوا الدُّعاءَ بِتَعْجيلِ الْفَرَجِ فَانَّ ذلِكَ فَرَجُكُمْ؛

براى تعجيل در فرج بسيار دعا كنيد كه اين كار خود فرج شماست.»

دعا بدون عمل فايده ندارد؛ يعنى اگر كسى براى فرج امام زمان (ع) دعا مى‌كند، بايد براى فرج ايشان تلاش نيز بكند و به تناسب توان خود قدم‌هاى مؤثّر و مفيدى براى رفع موانع ظهور و تبليغ و شناساندن حضرت به ديگران بردارد و ضمناً روح انتظار و به خصوص روح «خدمت در انتظار» را بر خود حاكم كند. چنين شخصى خود به خود در مسير همان اصلاحاتى كه قرار است حضرت براى آن تشريف بياورند، قرار گرفته و عملًا به مصلح جهانى پيوسته است.

بنابراين مى‌توان نتيجه گرفت كه دعاى حقيقى كه همان دعاى از صميم قلب و همراه با آمادگى و عمل براى ظهور است، نقش اساسى و كليدى در فرج امام زمان (ع) دارد. اگر هريك از ما تلاش كند كه دعاگوى حقيقى حضرت باشد، به يقين كمك بزرگى به ظهور حضرت كرده است و به عبارت ديگر، هر قدر تعداد دعاگويان حضرت بيشتر شود، به ظهور نزديك‌تر مى‌شويم.

امام صادق (ع) درباره تأثير دعاى حقيقى در فرج امام زمان (ع) چنين مى‌فرمايند:

«خداوند به حضرت ابراهيم (ع) وحى فرستاد كه ساره به زودى فرزندى مى‌آورد و اولادش (بنى‌اسرائيل) چهارصد سال گرفتار خواهند شد، چون گرفتارى بنى‌اسرائيل به طول انجاميد، چهل صبح رو به درگاه الهى آورده، به گريه و زارى پرداختند. خداوند به موسى و هارون وحى فرستاد كه آنها را از شرّ فرعون نجات دهد و صد و هفتاد سال از چهارصد سال گرفتارى آنها را برداشت.»

سپس امام صادق (ع) فرمودند:

«همچنين شما هم اگر مثل بنى‌اسرائيل به درگاه خداوند به گريه و