اگر شيعيان، امامان خود را، به خصوص امام زمان (ع) را خوب مى‌شناختند و به وظايفى كه در قبال او دارند، آگاه بودند، امام زمان (ع) بيش از هزار و صد و شصت سال، در تنهايى و مظلوميت، گرفتار غيبت و خون دل و اضطرار نمى‌شد.

ببينيم آن وجود نازنين كه عزادار حقيقى جدّ بزرگوارش و منتقم اصلى خون او مى‌باشد، هزار سال پيش چگونه از بى وفايى و عدم همدلى شيعيانش كه ناشى از جهالت و بى‌همّتى آنها است، شكايت مى‌كند:

«وَ لَوْ انَّ أَشْياعَنا وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِه عَلَى اجْتِماعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِى الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَيْهِمْ لَما تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الُيمْنُ بِلِقائِنا، وَلَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعادَةُ بِمُشاهَدَتِنا عَلى حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِها مِنْهُمْ بِنا، فَما يَحْبِسُنا عَنْهُمْ الَّا ما يَتَّصِلُ بِنا مِمّا نُكْرَهُهُ وَلا نُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ؛[٥]

اگر شيعيان ما كه خداوند بر انجام طاعت موفّقشان بدارد، در وفا كردن به عهد ما همدل بودند، مباركى ملاقات ما از آنها به تأخير نمى‌افتاد و سعادت ديدار همراه با معرفت ما به سوى آنها مى‌شتافت. پس ما را از آنها پوشيده نمى‌دارد؛ مگر همان چيزهايى كه از آنها به ما مى‌رسد و ما دوست نداريم و از آنها انتظار نداريم.»

عزادار حقيقى و عمل به وظيفه‌اش در قبال امام زمان (عج)

عزادار حقيقى به خوبى مى‌داند كه سوگوارى و برپايى مجالس بزرگداشت براى اهل بيت (ع)، فقط قسمت كوچكى از وظيفه الهى او نسبت به آنان است؛ بلكه وظيفه بالاتر، توجّه به درس‌ها و عبرت‌هاى عاشورا و عمل به آنها است.

عمل به تكليف، از جمله درس‌هايى است كه عزادار حقيقى از عاشوراييان فراگرفته است. او خود را نسبت به امام زمانش مكلّف و مسئول مى‌داند؛ همان‌طور كه «قرآن كريم» هركس را نسبت به امام زمانش مسئول و مكلّف مى‌داند.[٦]

عزادار حقيقى يا «منتظر حقيقى» در اين مرحله مى‌داند كه اگر بخواهد رضايت خدا را جلب كند و به هدف خلقت و كمال نهايى و غايى وجودش نائل شود، بايد به اين تنها موعظه خداوند تبارك و تعالى در قرآن كريم عمل كند كه فرمود:

«قُلْإِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى‌ وَ فُرادى‌؛[٧]

اى رسول ما، به امّت بگو كه من به يك سخن، شما را موعظه مى‌كنم و آن سخن اين است كه شما خالص، دو نفرى يا به تنهايى براى خدا قيام كنيد.»

امام امّت، قدّس سرّه، درباره اين موعظه خداوند چنين مى‌فرمايد:

خداى تعالى در اين كلام شريف، از سر منزل تاريك طبيعت تا منتهاى سير انسانيّت را بيان كرده و بهترين موعظه‌هايى است كه خداى عالم از ميانه تمام مواعظ انتخاب فرموده و اين يك كلمه را پيشنهاد بشر فرموده، اين كلمه تنها راه اصلاح دو جهان است. قيام براى خدا است كه ابراهيم خليل‌الرّحمن را به منزل خُلّت رسانده و از جلوه‌هاى گوناگون عالم طبيعت رهانده است.

خليل آسا در علم اليقين زن‌

نداى لااحب الآفلين زن‌