اشاره: در طول سى و چندسالى كه از پيروزى انقلاب اسلامى مى‌گذرد نعمت‌هاى مختلفى مورد غفلت و كم لطفى ما بوده و بيش از همه را بايد نعمت امنيّت دانست. همين غفلت است كه باعث شده نعمت امنيّت را به غلط، بهانه‌اى براى اهمال و كوتاهى‌هاى خودمان قرار بدهيم و از انجام وظايفمان سر باز بزنيم. «سايت مشرق»، روز تاسوعاى سال جارى، گفت‌وگويى عجيب درباره «شهيدى كه سينه‌زنى اباعبدالله را در لس‌آنجلس به راه انداخت و زبانش را در آمريكا بريدند» منتشر كرد. با توجّه به اينكه معمولًا بسيارى از مردم ما در آن روز، مشغول عزادارى و سوگوارى براى سيّد و سالار شهيدان امام حسين (ع) بودند، اين گفت‌وگو را درباره شهيد موسوى بازنشر مى‌كنيم؛ به اين اميد كه انگيزه‌اى باشد براى آنان كه مى‌توانند راهش را ادامه دهند.

افزايش شمار مسلمانان و مساجد در «آمريكا» نشان از پيشرفت اسلام در كشورى دارد كه بيشترين دشمنى را با اين دين مبين در طول تاريخ داشته است. گسترش اسلام در آمريكا، مديون تلاش بى‌وقفه افرادى است كه گاه آمريكايى هستند و در كشور خود، اسلام را ترويج مى‌كنند و گاه حتّى آمريكايى نيستند؛ بلكه از كشورهاى ديگر و به قصد ترويج اسلام، به آمريكا مهاجرت مى‌كنند. برخى از اين مبلّغان توانسته‌اند يك محلّه، كه يك شهر را در آمريكا متحوّل كنند و مردم شهر محلّ سكونت خود را با مفاهيم و تعاليم اسلامى آشنا كنند؛ از جمله افرادى كه پا به عرصه تبليغ اسلام در قلب آمريكا و در شهر لس‌آنجلس گذاشت و توانست عزادارى امام حسين (ع) را در آمريكا برپا كند، سيّدمحمود موسوى بود كه در همين راه با توطئه و عمليّات نيروهاى اطّلاعاتى آمريكا، به شهادت نيز رسيد.

محسن فلاطون‌زاده يكى از ايرانيان ساكن آمريكا و يكى از دوستان نزديك شهيد موسوى است كه مديريت مسجدى را به عهده دارد كه شهيد موسوى در زمان حياتش، در آن فعّاليت مى‌كرد. خبرنگار بين‌الملل مشرق با محسن فلاطون‌زاده گفت‌وگويى را ترتيب داده است. متن مصاحبه مشرق با اين فعّال فرهنگى و مذهبى در آمريكا به شرح زير است.

ظاهراً بعد از شهيد موسوى، شما مدير «مسجد نبى» هستيد، درست است؟

نه. من يكى از خدّام آن مسجدى بودم كه حاج‌آقا در آن فعّاليت مى‌كردند. بحث ايشان همين بود. وقتى درباره هيئت مديره صحبت مى‌شد، مى‌گفتند: من دنبال چند تا خادم مى‌گردم. همه بچّه‌ها، آنجا خادم بودند.

حاج آقا موسوى به چه دليل به آمريكا آمد؟ درباره ايشان براى ما گفت‌وگو كنيد.

حاج آقا موسوى در زمان جنگ، از اوايل انقلاب و داستان خلق عرب، و در طول جنگ فعّال بودند. ايشان چهل درصد جانباز شدند. بسيار انسان شجاعى بودند. در وجود ايشان، چيزى به اسم ترس اصلًا وجود نداشت، چيزى به اسم خستگى در وجود اين شخص وجود نداشت، يعنى عاشق بود، عاشق اهل بيت (ع) بود. مى‌دانست دنبال چه هدفى است. مى‌دانست چه وظيفه‌اى دارد.

شهيد موسوى با چه نيّتى به آمريكا سفر كردند؟

نيّت شهيد موسوى تبليغ تشيّع بود. چون جزو باورش شده بود و به آن يقين پيدا كرده بود. رفت آنجا، فضا را ديد. آنجا تعداد محدودى از ايرانى‌ها بودند كه اهل نماز و روزه نبودند. از اوّلين ماه محرّم، شروع كردند به برگزارى مراسم در خانه خودشان. بعد ايشان ديدند همسايه‌ها مزاحمشان مى‌شوند، گفتند بياييد نفرى ده دلار بگذاريم، برويم يك جايى را كرايه كنيم. رفتند يك سالن كوچكى را براى يك شب كرايه كردند. بعد ديدند الحمدلله بركت در اين كار هست. ديدند مردم چقدر تشنه اين نوع فعّاليت هستند. شروع كردند به كار كردن در خانه‌ها. بعد كم‌كم يك سالن كرايه كردند براى ايّام ماه محرّم؛ ولى ديدند سالن هم جواب نمى‌دهد.

روابط عمومى حاجى خيلى قوى بود؛ يعنى اگر با شما دوست مى‌شد، فقط اين نبود كه با شما سلام و عليك كند. ايشان به اين نتيجه رسيد كه بايد به يك مركز برويم. مركز شيعه‌اى، به نام مركز اهل بيت (ع) متعلّق به برادران عراقى، در آمريكا بود. حاج‌آقا با اينها صحبت كرد تا شب‌هايى كه برنامه ندارند، ما برنامه بگيريم و شب‌هاى پنج‌شنبه هم كه دعاى كميل دارند، ما هم شركت كنيم. گفتند كه مانعى ندارد. حاج‌آقا وقتى رفت آنجا، چون خوب ايشان را مى‌شناختند و چون‌