«اين تظاهرات در محلّه اسخيلدِرزوَيك‌[١] شهر لاهه انجام شد. اين محلّه فقيرترين محلّه كشور هلند است. طبق آمار رسمى ٩٥% سكنه، مهاجر و عموماً از كشورهاى مسلمان خاورميانه هستند. تقريباً همه اهالى محلّه بيكارند و با پشيزى كه به عنوان كمك از شهردارى محل مى‌گيرند، گذران مى‌كنند. طبعاً ساكنان اين محلّه، به ويژه جوانان، خشمگين هستند و اين خشم به هيچ وجه به باورهاى دينى ربط ندارد؛ بلكه صرفاً به دليل فقر و بى‌عدالتى جامعه هلند است.

تظاهرات در روز ٢٤ ژوئيه و هم‌زمان با واقعه‌اى رخ داد كه كميته بررسى پارلمان اروپا رسماً آن را «نسل‌كشى در غزّه» خوانده است. پيش از روز تظاهرات، تبليغ گسترده‌اى در شهر لاهه و اطراف آن، براى شركت در تظاهرات محكوميت حمله اسرائيل به غزّه انجام شد. دقايقى پس از شروع تظاهرات در «خيابان هوفكادِه»[٢] ناگاه اعلاميه‌ها و پرچمهاى متعدّد با آرم داعش در بين تظاهركنندگان پخش شد و عدّه‌اى عربدهكشان شروع كردند به سر دادن شعارهاى افراطى به نفع داعش. طبعاً عدّه‌اى از جوانان ناآگاه محلّه نيز با آنها همصدا شدند. چهره فعّال در اين ماجرا، رودولف هُلييرهوك بود كه از نام مستعار عربى «ابوصهيب» استفاده مى‌كند. او تبهكار هلندى ٢٤ ساله‌اى است كه دو سال و نيم از عمر خود را در زندان سپرى كرده است؛ ولى اخيراً، ناگهان مسلمان و «جهادى» تندرو شده است. در ميان مسلمانان هلند، اين مسئله كاملًا شايع است كه مسلمان شدن و ساير فعّاليت‌هاى هُلييرهوك به دستور سازمان اطّلاعات و امنيّت هلند است.»[٣]

هفته‌نامه سرشناس هلندى «السفير» در دو گزارش، به نقش رودولف هُلييرهوك در فعّاليت‌هاى تخريبى، به سود داعش اشاره كرده است.[٤]

رودولف هُلييرهوك (ابوصهيب)

در جنجال بزرگ حمله نظامى دولت‌هاى غربى به سوريه، كه در اواخر اوت ٢٠١٣ م. انگيخته شد و در اوايل سپتامبر، به بن‌بست كامل رسيد، دولت فرانسه بيش از سايران، مشتاق تهاجم نظامى به سوريه بود. دو هفته پس از اعلام صريح مخالفت اكثريّت اعضاى «كنگره آمريكا» با حمله به سوريه و پايان ماجرا،[٥] «هفته‌نامه فرانسوى نوول ابزرواتور» فاش كرد كه در ٣١ اوت ٢٠١٣ م./ ٩ شهريور ١٣٩٢ ه-. ش. فرانسوا اولاند، رئيسجمهور فرانسه، به ناوهاى اين دولت، مستقر در «درياى مديترانه»، دستور داد كه در ساعت ٣ بامداد روز بعد، حمله موشكى را به سوريه آغاز كنند. پس از اطّلاع دولت آمريكا، در ساعت ١٥: ٦ بعد از ظهر ٣١ اوت، اوباما، رئيس‌جمهور آمريكا، به اولاند تلفنى اطّلاع داد كه تنها پس از تصويب كنگره، حاضر به مشاركت در عمليّات سوريه است و بدين‌سان اولاند مجبور به لغو دستور خود شد.[٦] با اين همه، به نظر مى‌رسد عدم تحقّق حمله نظامى رسمى به سوريه، مانع از تكاپوى آشوب‌گرانه اولاند در سوريه نشد و اين رويكرد، به شكلى ديگر ادامه يافت.

هم‌زمان با عزيمت حدود هزار فرانسوى براى پيوستن به داعش و جنگ در عراق و سوريه، فرانسه مى‌كوشد نزديك‌ترين روابط را با دولت خودمختار «كردستان عراق» ايجاد كند كه دشمن در حال جنگ داعش به شمار مى‌رود. فرانسوا اولاند در ١٣ اوت ٢٠١٤ م./ ٢٢ مرداد ١٣٩٣ ه-. ش. اعلام كرد كه فرانسه قصد دارد براى مبارزه با داعش براى دولت بارزانى اسلحه بفرستد[٧] و يك ماه بعد، در جريان سفر به عراق، در ١٢ سپتامبر/ ٢١ شهريور از «بغداد» به «اربيل» رفت و با مسعود بارزانى، رئيس دولت خودمختار كردستان عراق، ملاقات كرد.[٨] دولت اولاند، به عنوان بيپرواترين دولت غربى هوادار حمله‌