جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٥٥ - ٥ - باب استحباب تفكر نمودن در چيزهايى كه موجب عبرت و عمل است

و اگر خواسته خود را يافت و خوشنود بود چنين كسى از خدا خوشنود است و خداوند تبارك و تعالى نيز از او خوشنود است و هنگامى كه به خاطر خداى عزّ و جلّ عطا مى‌كند چنين كسى در حدّ اعتماد به پروردگار خويش است.

گفتم: تفسير يقين چيست؟ گفت: مؤمن براى خدا به گونه‌اى عمل كند گوئيا او را مى‌بيند كه اگر او خدا را نمى‌بيند خداوند او را مى‌بيند و از روى يقين و باور بداند كه آنچه به او رسيده است ممكن نبود كه به او نرسد و به خطا رود و آنچه كه به خطا رفته و به او نرسيده است نمى‌شد كه به او برسد. همه اينها كه گفته شد شاخه‌هاى توكّل و راه رفتن به سوى زهد است.

٥- باب استحباب تفكر نمودن در چيزهايى كه موجب عبرت و عمل است‌

٥١- امام صادق ٧ فرمود: امير المؤمنين ٧ مى‌فرمود: با تفكّر نمودن قلب خود را آگاه كن و شبانگاه پهلوى خود را از بستر خواب دور گردان و تقواى خداوند كه پروردگار توست را پيشه ساز.

٥٢- حسن صيقل گويد: از امام صادق ٧ در باره آنچه كه مردم روايت مى‌كنند كه: «ساعتى تفكّر از قيام يك شب بهتر است» پرسيدم كه چگونه بايد تفكّر كند؟

فرمود: به ويرانه يا خانه گذر كند و بگويد: كجايند ساكنان تو؟ كجايند سازندگان تو؟ تو را چه شده چرا سخن نمى‌گويى؟ ٥٣- امام صادق ٧ فرمود: برترين عبادت مداومت نمودن بر تفكّر در باره خداوند و قدرت اوست.

٥٤- معمّر بن خلّاد گويد: از امام رضا ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: عبادت نماز و روزه زياد نيست بلكه عبادت تفكّر نمودن در كار خداى عزّ و جلّ است.

٥٥- امام صادق ٧ فرمود: تفكّر آدمى را به سوى نيكى و عمل به آن فرا مى‌خواند.

٥٦- هارون الرشيد به امام موسى بن جعفر ٧ نوشت كه: مرا موعظه كن و كوتاه سخن گو.- راوى گويد:- حضرت براى او نوشت: هيچ چيزى نيست كه چشم تو آن را ببيند جز اينكه در آن موعظه‌اى نهفته است.