بدى مى‌كنند استغفار مى‌كنند و هنگامى كه به آنان عطا مى‌شود شكر آن را به جاى مى‌آورند و هنگامى كه گرفتار مى‌شوند صبر پيشه مى‌كنند و هنگامى كه خشمگين مى‌شوند مى‌بخشايند.

٧٨٢- امام صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى نيست كه در شبانه‌روز مرتكب چهل گناه كبيره شود و پس از آن با حالت پشيمانى بگويد:

«استغفر اللَّه الّذى لا اله الّا هو الحىّ القيّوم بديع السّموات و الارض ذا الجلال و الاكرام و اسأله ان يتوب علىّ»

جز اينكه خداوند بر او مى‌بخشايد- سپس فرمود:- در كسى كه هر شبانه روزى مرتكب چهل گناه كبيره شود خيرى نيست.

٧٨٣- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه خداوند عزّ و جلّ خير بنده گنه‌كارى را بخواهد پس از گناهانش از او انتقام مى‌كشد و استغفار را به او يادآورى مى‌كند و هر گاه خداى عزّ و جلّ براى بنده گنه كارش بد بخواهد پس از گناهش به او نعمتى مى‌بخشد و استغفار را فراموش وى مى‌سازد و اين حالت را طولانى مى‌كند و معناى گفتار خداى عزّ و جلّ همين است كه مى‌فرمايد: «اندك اندك آنان را از جايى كه نمى‌دانند به شقاوت مى‌رسانيم»[١] يعنى به وسيله نعمتهايى كه در هنگام گناهانشان به آنان مى‌دهيم.

٧٨٤- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش روايت فرمود كه: رسول خدا ٦ فرموده است: هر دردى دوايى دارد و دواى گناهان استغفار كردن است.

٧٨٥- عبد اللَّه بن محمد جعفى گويد: از امام باقر ٧ شنيدم كه فرمود: رسول خدا ٦ و استغفار براى شما به منزله دو قلعه و حصار محكم در برابر عذاب الهى بودند، بزرگترين اين دو حصار (رسول خدا ٦) در گذشت و استغفار باقى مانده است پس زياد استغفار كنيد زيرا استغفار پاك‌كننده گناهان است، خداى عزّ و جلّ فرموده است: «اى پيامبر تا زمانى كه تو در ميان آنان هستى خداوند ايشان را عذاب نخواهد كرد و تا زمانى كه آنان از خداوند طلب مغفرت مى‌كنند خداوند عذاب‌كننده آنان نخواهد بود»[٢].

٧٨٦- اسماعيل بن سهل گويد: به خدمت امام جواد ٧ نوشتم كه: به من چيزى بياموز كه هر گاه آن را بگويم در دنيا و آخرت با شما باشم. حضرت با خط شريف خود كه آن را مى‌شناختم نوشت: سوره مباركه «انّا انزلناه» را زياد تلاوت كن و دو لب خود را با گفتن استغفار تر كن (نيروى تازه بخش).

[١]- اعراف/ ١٨١.

[٢]- انفال/ ٣٣.