جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٢٥٧ - ٦٠ - باب حد تكبر و بزرگ منشى حرام

٥٩١- امام صادق ٧ روايت كند كه: رسول خدا ٦ فرمود: هر كس با تكبّر بر روى زمين گام بر دارد زمين و آنچه در زير و زبر آن است او را لعنت مى‌كنند.

٥٩٢- امام باقر ٧ روايت كند كه: رسول خدا ٦ فرمود: واى به حال كسى كه با حالت تكبّر بر روى زمين گام بر دارد چنين كسى با خداى آسمانها و زمين به دشمنى پرداخته است.

٥٩٣- امام صادق ٧ روايت كند كه: رسول خدا ٦ فرمود: همانا در آسمان دو فرشته هستند كه بر بندگان گمارده شده‌اند پس هر كسى كه تكبّر ورزد فرودش مى‌آورند.

٥٩٤- بشير نبّال گويد: همراه با امام باقر ٧ در مسجد بوديم كه سياهى بر ما گذر نمود در حالى كه با گردن فرازى و كشيدن اندام راه مى‌رفت امام باقر ٧ فرمود: او متكبّر است. عرض كردم: او سائلى بيش نيست [وسائل چگونه مى‌تواند متكبّر باشد؟!] حضرت فرمود: او متكبّر است [زيرا اين گونه راه رفتن، راه رفتن متكبّران است‌] و فرمود: امام سجّاد ٧ چنان راه مى‌رفت گويى كه بر سر او پرنده‌اى نشسته است، در راه رفتن جانب راستش بر چپش پيشى نمى‌گرفت.

٥٩٥- امام باقر ٧ فرمود: پيامبر اكرم ٦ مردى از بنى تميم را توصيه مى‌فرمود كه:

از فرو گذاردن شلوار و جامه [به گونه‌اى كه متكبّرانه بر زمين كشيده شود] بر حذر باش زيرا اين كار ناشى از تكبّر است و خداوند تكبّر را دوست نمى‌دارد.

٥٩٦- امام صادق ٧ فرمود: آنچه از جامه كه محاذى و برابر دو غوزك پا برسد (جايگاهش) در آتش است.

٥٩٧- امام صادق ٧ فرمود: سه خصلت هست كه هر گاه آن سه در كسى باشد اگر بگويى آن خصلتها جهنّمى است گناهكار نيستى: يكى بد زبانى و هرزه‌گويى و ديگرى تكبّر و ديگرى فخر فروشى و به خود نازيدن.

٦٠- باب حدّ تكبّر و بزرگ منشى حرام‌

٥٩٨- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ يا امام صادق ٧ روايت كند كه: كسى كه در قلبش به اندازه دانه‌اى خردل كبر و بزرگ منشى باشد به بهشت وارد نمى‌شود.

راوى گويد: با شنيدن اين سخن، من استرجاع نمودم (يعنى «انّا للّه و انّا اليه راجعون‌» گفتم) حضرت فرمود: چرا استرجاع مى‌كنى؟ عرض كردم: به خاطر سخنى كه از شما شنيدم. حضرت فرمود: اين گونه كه تو مى‌پندارى نيست بلكه‌